Who is Sophia? (Greek)

Τα Μυστήρια Της Σοφίας

«Κάθε άτομο προσομοιάζει το Θεό που αυτός ή αυτή καταλαβαίνει»

Ρούντολφ Στάινερ: Η Φύση της Παρθένου Σοφίας


Thanks to the amazing study group from Greece for this translation. This is a remarkable gift to the Glass Bead Game. Thank you.

Readers, to read a portion of the English version click on headline just below.

Who is Sophia?


Ποιά είναι η Σοφία?

Πρόκειται για μια άμορφη αρχέγονη σούπα, μια δυαδικότητα ουράνιου και γήινου, η πνοή που υφαίνει ανάμεσα στην Αρσενική Τριάδα;

Πρόκειται για μια ομάδα συζεύξεων με την Αρσενική Τριάδα;

Πολλοί ανθρωποσοφιστές συγγραφείς, ακόμη και μετά τα στοιχεία που μας έδωσε ο Στάινερ για την Ίσιδα, την Ίσιδα-Σοφία, εκφράζουν εντελώς διαφορετικές απόψεις για το ποιά είναι αυτή η πολύπλευρη οντότητα.  Ο Ρούντολφ Στάινερ είπε επανειλημμένως ότι θα μπορούσε να γραφτεί μια λεπτομερής βιογραφία της οντότητας Ίσιδα-Σοφία-Θεοσοφία-Φιλοσοφία-Φύση-Ανθρωποσοφία και με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι είπε πολύ λίγα γι’ Αυτήν.  Στο βιβλίο του Αινίγματα της Φιλοσοφίας ο Στάινερ περιγράφει την ανάπτυξη της φιλοσοφίας και δίνει ενδείξεις ότι Αυτή είναι μια οντότητα που αναπτύσσεται παράλληλα με την ανθρώπινη διανοητική και πνευματική ανάπτυξη από το 2100 π.Χ.  Επιπλέον περιγράφει την Ανθρωποσοφία ως μια οντότητα 42 ετών (χωρίς φυσικό σώμα) που διαπερνά το άτομο κάθε φορά που γίνεται ένα βήμα πνευματικής ανάπτυξης.

Ο Στάινερ είπε ότι Αυτή βρισκόταν «στο δωμάτιο» όταν τοποθετήθηκε ο θεμέλιος λίθος στο Γκετεάνουμ και στο Συνέδριο των Χριστουγέννων.  Ποιά είναι λοιπόν η οντότητα Σοφία και πώς ένας επιστήμονας του πνεύματος θα την ξεχωρίσει μέσα από την πληθώρα και τη διαφορετικότητα των απόψεων σχετικά με την ύπαρξή της;  Μπορούμε να ξεσκεπάσουμε τα μυστηριώδη στοιχεία που μας έδωσε ο Στάινερ και να βρούμε τη βιογραφία της Σοφίας?

Μια από τις πλέον αποδεκτές εκδοχές για τη Σοφία είναι ότι Αυτή είναι κατά κάποιο αινιγματικό τρόπο το Άγιο Πνεύμα.  Έτσι λοιπόν, Αυτή μπορεί να βρεθεί στην ιερή λογοτεχνία ως μία από τις δημιουργικές (ή προσλαμβάνουσες) αρχές που ήταν παρούσες στη στιγμή της δημιουργίας.  Είναι ακατανόητο μυστήριο πως ένας μη-εκδηλωμένος Θεός (κανείς δεν είδε το Θεό και έζησε) εκδηλώνει το δημιουργημένο Σύμπαν.  Συχνά λοιπόν, η Σοφία βρίσκεται εκεί στη δημιουργία ως «αντανάκλαση», «καθρέφτης» ή «Επιφάνεια» του Θεού Πατρός.  Αλλά τη στιγμή της δημιουργίας υποβαθμίζεται από τη θέση Της ως Δημιουργού σε δημιούργημα.  Παίρνει το ρόλο του δημιουργήματος και όχι αυτού που δημιουργεί.

Είναι προφανής η λογική ανάγκη για μια θηλυκή παρουσία στη δημιουργία: Ποιός στη Φύση γεννά απόγονους; Πως θα μπορούσε η Γήινη φύση να είναι τόσο δραστικά διαφορετική από αυτό που συνέβη σε κοσμικό επίπεδο όπου θεωρείται ότι το «αρσενικό» γέννησε το δημιούργημα.

Στη διάρκεια της Ιστορίας, καθώς οι πατριαρχικές περίοδοι έφεραν έναν αρσενικό θεό στο προσκήνιο, η όψη της θηλυκής θεότητας θάφτηκε, όλο και βαθύτερα με το πέρασμα του χρόνου, έως ότου όλες οι όψεις της θηλυκής θεότητας εξαφανίστηκαν, μέχρι το σημείο που πολλοί αναγνώστες αυτού του άρθρου θα το παρατήσουν ως αιρετικό.  Και μόνο η σκέψη μιας θηλυκής θεότητας ως το αντίστοιχο της αρσενικής θεότητας είναι αρκετή για να αγνοηθούν περαιτέρω σκέψεις του συγγραφέα.

Η Σοφία ως Δημιουργός, Θεά της Σοφίας και Μητέρα των Όλων έχει εκθρονιστεί, γεγονός που ο Στάινερ αποκαλεί δολοφονία της Ίσιδας από τον Λούσιφερ.  Στην περίπτωση αυτή ο Λούσιφερ εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευφυία.  Παραδεκτό, οι άνθρωποι ωφελήθηκαν πάρα πολύ από το δώρο του Λούσιφερ την ευφυία, επίσης η διαδικασία της «πτώσης από τον ουρανό» ήταν απαραίτητη για την ανάπτυξη ατομικής συνείδησης και αντίληψης του Εγώ.  Αλλά η συνεχής κίνηση προς τα μπρος με γήινη ευφυία εμποδίζει την πνευματική άνοδο προς την ανάπτυξη Οπτασιακής Γνώσης, Εμπνευσμένης Γνώσης και Φωτισμένης Γνώσης.

Όπως μας δείχνει ο Στάινερ, τελικά ο Λούσιφερ αποκαθίσταται και γίνεται μέρος του Αγίου Πνεύματος πράγμα που βοηθά στην επάνοδο της Ίσιδας-Σοφίας στην ανθρωπότητα.  Με άλλα λόγια, το σκεπτόμενο ανθρώπινο όν από το 2100 π.Χ. έκρυψε την Ίσιδα-Σοφία πίσω από το φυσικό κόσμο και τώρα το Άγιο Πνεύμα βοηθάει την επάνοδό Της.  Το Άγιο Πνεύμα συνεργάζεται με την αφυπνισμένη Ίσιδα-Σοφία και επομένως, πρόκειται για δυο σαφώς διαφορετικές οντότητες.  Πρόκειται για λεπτή διαφορά που προκαλεί όμως σύγχυση σε πολλούς ανθρωποσοφιστές διανοητές.  Η Σοφία δεν είναι το Άγιο Πνεύμα, παρ’ όλα αυτά έχει την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος στην αποκατάσταση του Λούσιφερ, στην επανεμφάνισή Της ως Κοσμική Σοφία, η οποία γίνεται ανθρώπινη σοφία.

Ο Στάινερ μας παρέχει τη σαφήνεια που χρειαζόμαστε ως πνευματικοί ερευνητές, να ξεχωρίσουμε τη βιογραφία της Σοφίας από οποιαδήποτε άλλη οντότητα ακόμη και από το Άγιο Πνεύμα.  Όπως περιγράφεται στην παρούσα εργασία, οι λεπτομερείς βιογραφίες των δυο Σοφιών (της Ουράνιας και της Γήινης) έχουν παρουσιαστεί επαρκώς από τον Στάινερ.  Αν είτε η Ουράνια Σοφία είτε η Γήινη Σοφία ήταν το Άγιο Πνεύμα, οι βιογραφίες που μας έδωσε ο Στάινερ θα ήταν εξ’ ολοκλήρου λανθασμένες.  Για παράδειγμα, ενώ το Άγιο Πνεύμα ενεργούσε ως αγγελιαφόρος του Θεού προς τη Μαρία, τον Ιωσήφ και τον Ιωάννη το Βαπτιστή, οι δυο Σοφίες είχαν άλλα καθήκοντα.  Η Ουράνια Σοφία, που αναφέρεται ως η συνδυασμένη εργασία των Κυριοτήτων, βοηθούσε τη Μαρία και τον Ιησού (τους Παραδείσιους Δίδυμους) στην ενσάρκωσή τους, καθώς και την ψυχή της «άλλης» Μαρίας να δεχτεί την Παραδείσια Εύα μέσα στην ψυχή της.  Η Γήινη Σοφία, η Ανθρωποσοφία, δραστηριοποιούνταν στο να διαπερνά όλες τις οντότητες που παρακολουθούσαν τη ζωή, το θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού και να αποτυπώνει αυτές τις πνευματικές εξελίξεις στο αιθερικό πεδίο.  Tην εποχή του Μυστηρίου του Γολγοθά η Ανθρωποσοφία ήταν 21 ετών και συνέχισε να εξελίσσεται παράλληλα με τους ανθρώπους όσο αυτοί αναπτύσσονταν, συμπεριλαμβανομένης της Μαρίας, του Ιησού και άλλων, των οποίων η συνείδηση προπορεύονταν την περίοδο εκείνη.

Η Ανθρωποσοφία (η Γήινη Σοφία ή Ίσιδα-Σοφία) ή η Ουράνια Σοφία (η Οντότητα Σοφία των Κυριοτήτων) δεν μπορεί να είναι το Άγιο Πνεύμα επειδή έχουν εντελώς διαφορετικές βιογραφίες.  Παρ’ όλα αυτά υπάρχει κάτι στην Ανθρωποσοφία που ήταν αναπτυγμένο όταν οι γλώσσες της φωτιάς κατέβηκαν την Πεντηκοστή και έφεραν το Άγιο πνεύμα στους Μαθητές του Χριστού.  Πράγματι η Ανθρωποσοφία και το Άγιο Πνεύμα συνεργάζονται στενά και είναι δυνατόν να τα εκλάβουμε ως την ίδια οντότητα.  Αλλά δεν είναι.  Ας συνεχίσουμε ακολουθώντας τη βιογραφία Της.

Η Ανθρωποσοφία εργάζεται στη σφαίρα των αγγέλων αναπτύσσοντας Οπτασιακή Γνώση όπως κάνει και το Άγιο Πνεύμα.  Η διαφορά έγκειται στο ότι η Ανθρωποσοφία προετοιμάζει την ψυχή να ανέλθει από την Αισθαντική Ψυχή στη Νοητική Ψυχή και στη Ψυχή Συνείδησης στο σημείο όπου αναπτύσσεται η Οπτασιακή Γνώση.  Τα εξαγνισμένα μέρη της ψυχής συνδυάζονται για να γίνουν η Παρθένος Σοφία, η εξαγνισμένη Ψυχή Συνείδησης (που επίσης ονομάζεται Πνευματική Ψυχή).  Τότε το Άγιο Πνεύμα, που αποκαλείται Εαυτός Πνεύμα, μπορεί να διαχυθεί μέσα στην Παρθένο Ψυχή, που έχει προετοιμαστεί για να το δεχτεί.

Η Ανθρωποσοφία εργάζεται για να προετοιμάσει την Παρθένο Σοφία να εισέλθει στη σφαίρα των αγγέλων όπου η Οπτασιακή Γνώση ζει μαζί με το Άγιο Πνεύμα, τον Εαυτό Πνεύμα.  Αυτή η συγχώνευση περιγράφεται με μεγάλη λεπτομέρεια από το Στάινερ, που μας λέγει ότι το υψηλότερο τμήμα της Ψυχής Συνείδησης, η Πνευματική Ψυχή σταχυολογεί από τον κόσμο των αιώνιων σκέψεων αυτές που βρίσκονται πίσω από τις εντυπώσεις των αισθήσεων.  Το Γήινο εγώ αυτό που προκύπτει από το συνδυασμό όλων των αιώνιων σκέψεων που συνέλεξε η Παρθένος Σοφία από τον κόσμο των «ψευδαισθήσεων» παραδίδεται στον ανώτερο εαυτό στον Εαυτό Πνεύμα, για να αναπτύξει το ανώτερο εγώ.  Οι άνθρωποι έχουν τρία εγώ, το πρώτο «γήινο» εγώ μετασχηματίζεται στο «ανώτερο» εγώ που βρίσκεται στη σφαίρα του Εαυτός Πνεύμα.  Αυτό είναι το ατομικό ανώτερο εγώ.  Η Σοφία είναι η μαία αυτής της διαδικασίας της ανάληψης.  Η Σοφία μας βοηθά να συνδεθούμε με τον προσωπικό φύλακα άγγελό μας, που μας οδηγεί στο Άγιο Πνεύμα του Χριστού.  Στο μακρινό μέλλον η ανθρωπότητα θα έχει αναπτυχθεί στη σφαίρα των αγγέλων, όπου ζει η Οπτασιακή Γνώση σαν αρχετυπικές σκεπτομορφές που συνεχώς δημιουργούν.

Στις μελλοντικές εκείνες εποχές η Σοφία θα βαδίζει ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους και θα συζητά μαζί τους, όποτε θα υπάρχει Σοφία (Wisdom) στη σκέψη (Οπτασιακή Γνώση).  Η αλληλεπίδραση με τη Σοφία σε όλες τις περιπτώσεις θα οδηγεί στη Σοφία (Wisdom) της Αγάπης του Χριστού και βαθιά κατανόηση της συμπαντικής φύσης Του.  Δια της κατανόησης και ενσωμάτωσης της Σοφίας του Χριστού γινόμαστε ικανοί να λυτρώσουμε το Δένδρο της Γνώσης.  Τρώγοντας το φρούτο που έφερε θάνατο στον Κήπο της Εδέμ, με τη διαφορά ότι τώρα τρώμε το φρούτο για να ζήσουμε και να γίνουμε θεοί, που γνωρίζουν την αιωνιότητα, που έχουν την επίγνωση της αθανασίας τους και τη Χριστική δύναμη που υπερνίκησε το θάνατο για πάντα.

Όταν οδηγούμε τη σκέψη μας στη βιογραφία της οντότητας της Σοφίας (Wisdom) από τις τάξεις των Κυριοτήτων, έχουμε μια σύνθετη αναφορά σε συμπαντικές πράξεις που πάνε πίσω μέχρι την ενσωμάτωση Ήλιος της Γης, όταν οι αρχάγγελοι πρωτο-υπήρξαν ως δώρα των Οντοτήτων της Σοφίας.  Η Οντότητα της Συμπαντικής Σοφίας χρησιμοποίησε τις συνδυασμένες προσπάθειες των Κυριοτήτων κατά τη διάρκεια της ενσωμάτωσης Ήλιος για να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα του φωτός μέσα στην οποία βρήκαν τη ζωή τους οι αρχάγγελοι.  Η Οντότητα της Σοφίας εργάζεται δια μέσου του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που είναι ο Ηλιακός Αρχάγγελος που επίσης ονομάζεται «έκφραση του Χριστού».  Στη σφαίρα των αρχαγγέλων, το Πνεύμα Ζωής, η οντότητα της Σοφίας εργάζεται δια μέσου του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ειδικά στην εποχή μας που άρχεται από το Μιχαήλ.  Ο Χριστός ο Ίδιος εργάζεται στη σφαίρα του Πνεύματος Ζωής και δημιουργεί τα Νερά της Ζωής που αναβλύζουν από τη Νέα Ιερουσαλήμ και το Δένδρο της Ζωής.  Η Συμπαντική Οντότητα της Σοφίας και ο Χριστός (η Συμπαντική Οντότητα της Αγάπης) ενώνονται στη σφαίρα του Πνεύματος Ζωής.  Συνδέονται στη μυστηριώδη ένωση που φαίνεται ως ο γάμος της Παρθένου Σοφίας με τον αμνό του Θεού – η Σοφία με το Χριστό.  Είναι αυτή η εξέλιξη της Κοσμικής Σοφίας (Sophia) του Χριστού που ο Ρούντολφ Στάινερ υπέδειξε ότι ήταν ο στόχος της εποχής της Ψυχής Συνείδησης – η επίτευξη της «Σοφίας του Χριστού».

Πολύ σπάνια γίνεται λόγος για το ότι η Κοσμική Οντότητα της Σοφίας, όπως ακριβώς ο Χριστός (το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας), κατέβηκε δια μέσου των τάξεων των Ιεραρχιών πιο κάτω από Αυτήν μέχρις ότου εμφανίστηκε στη Γη.  Ο Χριστός χρησιμοποίησε το σώμα του Ιησού από Ναζαρέτ (η «Αδελφή Ψυχή Αδάμ», «ο Παραδείσιος Αδάμ», ο «Αδάμ Κάντμον»), ένα αγνό σώμα το οποίο δεν είχε ενσαρκωθεί ποτέ σαν όχημα για τρία χρόνια, ξεκινώντας από το Βάπτισμα στον Ιορδάνη μέχρι το θάνατό Του.  Ο Χριστός ολοκλήρωσε τις κοσμικές Του πράξεις ως ο «Υιός» του Θεού Πατρός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας.  Ο Χριστός χρησιμοποίησε το σύνολο των δυνάμεων των Ελοχίμ πάνω στον Ήλιο ως όχημα για την κατάβασή Του δια μέσου των ιεραρχιών των Ελοχίμ, των Αρχών, των Αρχαγγέλων, των Αγγέλων και των Ανθρώπων.  Όπως ο Χριστός κατερχόταν δια μέσου καθεμιάς από τις τρεις αυτές τάξεις, έκανε πράξεις για να βοηθήσει την ανθρωπότητα να αναπτύξει το βασικό θεμέλιο, που είναι απαραίτητο για ελεύθερη, ατομικοποιημένη σκέψη.  Αυτές οι πράξεις ονομάζονται οι «προ-Γήινες» πράξεις του Χριστού για τις οποίες ο Στάινερ μίλησε πάρα πολλές φορές.  Τα δώρα που έδωσε ο Χριστός στην ανθρωπότητα δια μέσου αυτών των προ-Γήινων πράξεων του, αναφέρονται ως: όρθια στάση, ομιλία και σκέψη.  Ο Στάινερ χαρακτήρισε αυτές τις τρεις πράξεις επίσης σαν εξισορρόπηση των δυνάμεων του ζωδιακού, των πλανητών και της Γης.  Αναφέρει επίσης ότι αυτές οι πράξεις μπορεί να χαρακτηριστούν ως εναρμονίζουσες την καρδιά και τα έξη κύρια όργανα (πλανήτες), όπως επίσης και τις ιδιότητες της ψυχής που είναι η σκέψη, το συναίσθημα και η θέληση.

Η κοσμική Οντότητα της Σοφίας (Κυριότητες) κατήλθε επίσης δια μέσου των τάξεων των Ιεραρχιών που βρίσκονται κάτω από τις Κυριότητες.  Η Ουράνια Σοφία κατήλθε δια μέσου των οντοτήτων της Σοφίας (Κυριότητες), της Κίνησης (Δυνάμεις) και της Μορφής (Ελοχίμ), οι οποίες κατοικούν στον ήλιο και στους πλανήτες.  Κατόπιν δια μέσου των τάξεων των Αρχών, Αρχαγγέλων και Αγγέλων κατήλθε στην ανθρώπινη σφαίρα, φωτίζοντας από ψηλά τη Μαρία (την αποκαλούμενη «Μητέρα του Ιησού»). Η φώτιση της Μαρίας της Ιερουσαλήμ ήταν τόσο βαθιά, που μέσω αυτής αποκατέστησε την «πτώση στην ύλη», ενώνοντας τη Σοφία που κατέβηκε από ψηλά με τη σοφία που Της έδωσε ο Ιησούς πριν από την βάπτισή Του.  Μπορούμε να πούμε λοιπόν, πως η Μαρία από την Ιερουσαλήμ, που ήταν η Εύα σε προηγούμενη ζωή, αποκατέστησε την εκδίωξη από τον Κήπο της Εδέμ, με το να ενώσει αυτό που της έφερε η Οντότητα της Κοσμικής Σοφίας με τον ανώτερο εαυτό της.  Η Μαρία της Ιερουσαλήμ λειτούργησε ως “όχημα” όχι μόνο για την Κοσμική Οντότητα της Σοφίας και τη σοφία του Ιησού από τη Ναζαρέτ, αλλά και για την «Αδελφή Ψυχή της Εύας», («της Παραδείσιας Εύας», της «Εύας Κάντμον»), που όπως και η «Αδελφή Ψυχή του Αδάμ» παρέμεινε πίσω στον Παράδεισο μέχρις ότου ενσαρκώθηκε για πρώτη φορά ως Μαρία από τη Ναζαρέτ.

Ο γάμος στη Νέα Ιερουσαλήμ γίνεται μεταξύ του ανώτερου εγώ μας (Εαυτός Πνεύμα) και της Οντότητας του Χριστού ως Χριστοποιημένος Εαυτός μας, το Πνεύμα Ζωής.  Είναι ο γάμος της Παρθένου Σοφίας με τον Αμνό του Θεού, που προκαλεί την κάθοδο της Νέας Ιερουσαλήμ και την καρποφορία του Δένδρου της Ζωής, καθώς από τη βάση του πηγάζουν τα Ύδατα της Ζωής προς τέσσερις κατευθύνσεις.  Η περιγραφή αυτή είναι επίσης το συμπαντικό αρχέτυπο της ένωσης των Κοσμικών Οντοτήτων που εργάζονται δια μέσου των τάξεων των Κυριοτήτων, των Ελοχίμ και της Σοφίας με τον Χριστό.

Ο Στάινερ περιγράφει το γάμο του Χριστού και της Σοφίας.  Δίνει επίσης στοιχεία για τα προ-Γήινα επιτεύγματα του Χριστού, τα οποία συνόδευσε και «γέννησε» η Σοφία (Κυριότητες) πάνω στον ήλιο.  Η Σοφία βοήθησε τον Χριστό να προσφέρει δώρα στη δημιουργία του ανθρώπινου όντος από τον ήλιο, εκεί όπου δημιουργήθηκαν οι αρχετυπικές μορφές των ανθρώπων.  Οι «Αδελφές Ψυχές» του Αδάμ και της Εύας, που ονομάζονται στην Εβραϊκή παράδοση Αδάμ Κάντμον και Εύα Κάντμον, έμειναν πάνω στον ήλιο (παράδεισο), στη «Μητρική Φωλιά της Ανθρωπότητας», μέχρις ότου προετοιμάστηκε με κάθε λεπτομέρεια η ολοκληρωμένη μορφή του ανθρώπινου όντος ως ελεύθερου στοχαστή, κατά το χρόνο της ενσάρκωσης της Μαρίας από τη Ναζαρέτ και του Ιησού από τη Ναζαρέτ («Παραδείσιοι Δίδυμοι»).  Η Σοφία και ο Χριστός από ψηλά, διοχέτευαν στην ανθρωπότητα αυτό που της χρειάζονταν για την διανοητική και πνευματική της ανάπτυξη, ενώ οι παραδείσιοι δίδυμοι του Αδάμ Κάντμον και της Εύας Κάντμον παρέμεναν προστατευμένοι από τις γήινες δυνάμεις της «πτώσης».  Η Σοφία και ο Χριστός συνεργάστηκαν από τον ήλιο δια μέσου των τάξεων των Αρχών, Αρχαγγέλων και Αγγέλων για να δημιουργήσουν τη μορφή της ανθρωπότητας και να σιγουρέψουν τη δημιουργία και διατήρηση των σφαιρών του Εαυτού Πνεύματος, του Πνεύματος Ζωής και του Ανθρώπου Πνεύματος.  Οι σφαίρες αυτές είναι πέραν τόπου και χρόνου και σχετίζονται άμεσα με τη λύτρωση του αστρικού (Εαυτός Πνεύμα), αιθερικού (Πνεύμα Ζωής) και φυσικού σώματος (Άνθρωπος Πνεύμα).  Οι σφαίρες αυτές, όπως το φυσικό, αιθερικό και αστρικό σώμα, που δημιουργήθηκαν από τις προσπάθειες του Χριστού και της Σοφίας, τώρα επιστρέφουν στις σφαίρες των Aγγέλων, Aρχαγγέλων και Αρχών από όπου προήλθαν.  Είναι ένας πραγματικός γάμος μεταξύ των λυτρωμένων κατώτερων σωμάτων με τα πνευματικά τους αντίστοιχα.

Όπως αποκαλούμε τον Χριστό «Υιό του Θεού», έτσι μπορούμε να αποκαλέσουμε και την Κοσμική Οντότητα της Σοφίας, (η οποία χρησιμοποίησε το σύνολο των Κυριοτήτων ως «όχημα» για να κατέλθει στην οντότητα της Μαρίας), τη «Θυγατέρα της Σοφίας», η οποία συνεργάζεται με τον Χριστό στη σφαίρα του Πνεύματος Ζωής, εκεί που ζουν οι εμπνευσμένες γνώσεις.  Μπορούμε να δούμε δυο ξεχωριστές Οντότητες στη Σοφία τη Θυγατέρα (Σοφία των Κυριοτήτων), η οποία συνεργάστηκε με το Χριστό, τον Υιό: τη «γήινη» και την «ουράνια» Σοφία.  Η οντότητα Ανθρωποσοφία (η «γήινη» Σοφία) εξελίχθηκε στο πέρασμα του χρόνου παράλληλα με την ανθρώπινη συνείδηση.  Μπορούμε να αποκαλέσουμε την Ανθρωποσοφία και Αγία Σοφία, επειδή εξελίσσεται μαζί με το Άγιο Πνεύμα στη σφαίρα των αγγέλων (Εαυτός Πνεύμα).  Μπορούμε να πούμε ότι, όπως η Κοσμική Οντότητα της Σοφίας (Σοφία η Θυγατέρα) και ο Χριστός (ο Υιός) συνεργάστηκαν πολύ στενά, έτσι και το Άγιο Πνεύμα συνεργάζεται με την Οντότητα της Ανθρωποσοφίας (Αγία Σοφία) στη σφαίρα των αγγέλων, εκεί που η Οπτασιακή Γνώση ζει στον Εαυτό Πνεύμα.

Μπορούμε εύκολα να δούμε τις δραστηριότητες των δυο διαφορετικών οντοτήτων, της «ουράνιας» και της «επίγειας» Σοφίας, οι οποίες δημιουργούν δυο διαφορετικές βιογραφίες.  Έχει ειπωθεί ότι αμφότερες οι βιογραφίες συνδέονται αναπόσπαστα με δυο από τις τρεις οντότητες της Αρσενικής Τριάδας.  Η Ουράνια και η Γήινη Σοφία φαίνεται ότι αντικατοπτρίζουν την εργασία του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος.  Αμφότερες οι Σοφίες φαίνεται ότι ενδυναμώνονται από μια δύναμη πέραν της τάξης τους στην ιεραρχία.  Ο Χριστός ήρθε από την Αγία Τριάδα και «χρησιμοποίησε» τα επτά Ελοχίμ ως «όχημα» (φορέα).  Η Ουράνια Σοφία «χρησιμοποίησε» ως φορέα τις συνδυασμένες δυνάμεις των Κυριοτήτων.  Εφ’ όσον ο Χριστός ήρθε από την Αγία Τριάδα, και η Κοσμική Σοφία θα πρέπει να είχε έρθει από κάπου πριν «χρησιμοποιήσει» τις Κυριότητες ως φορέα.  Όλες σχεδόν οι θρησκείες και οι μυθολογίες αναφέρουν ότι η δημιουργία προήλθε ή δωρίστηκε από τη Μεγάλη Θεά ή τη Μητέρα των Όλων.  Αυτή η πλευρά της μυθολογίας, θεολογίας και αρχαίων δοξασιών είναι σχεδόν παγκόσμια.  Τότε θα αναρωτηθεί κάποιος: ο Ρούντολφ Στάινερ έχει επισημάνει το τρίτο πρόσωπο της Θηλυκής Αγίας Τριάδας, την πρωταρχική Μητέρα;  Αν όντως το έκανε, θα ήταν ο πρώτος που είχε εισάγει την έννοια της Θηλυκής Αγίας Τριάδας.

Πράγματι, ο Ρούντολφ Στάινερ υπέδειξε τη βιογραφία της Μεγάλης Θεάς, της Μητέρας των Όλων.  Πρώτα απ’ όλα όμως θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι τα μυστήρια της Σοφίας ήταν ακόμα μυστικά στην εποχή του Στάινερ.  Εξάλλου υπέδειξε ότι τα μυστήρια της Σοφίας δεν θα αποκαλύπτονταν πλήρως μέχρι την Έκτη Εποχή, την οποία ονόμασε Ρωσική (ή Σλαβική) εποχή, μια εποχή που απέχει χρονικά τουλάχιστον χίλια χρόνια.  Ο Στάινερ δεν ήταν ελεύθερος να μιλήσει ανοιχτά για τα μυστήρια εκείνα αλλά είπε επανειλημμένα ότι αυτό το οποίο έχουμε ανάγκη στην εποχή μας είναι «η Σοφία του Χριστού».  Περιέγραψε δυο από τις τρείς μορφές της Θηλυκής Αγίας Τριάδας με μεγαλύτερη λεπτομέρεια από οποιονδήποτε άλλον προγενέστερό του και επομένως προχώρησε πέρα από κάθε άλλον πνευματικό ερευνητή στην αποκάλυψη της πραγματικής φύσης της Σοφίας.  Το σύνολο του έργου του Στάινερ ήταν μια αποκάλυψη της Σοφίας του Χριστού.  Μπορούμε να πούμε ότι η πνευματική εργασία του Στάινερ ήταν Σοφία, Ανθρωποσοφία.

Τώρα μπορεί να αναρωτιέστε, «Αν η Σοφία αντικατοπτρίζει το Θεό –ο οποίος είναι Τριάδα τότε γιατί και η Σοφία να μη είναι επίσης Τριάδα?»

Το ερώτημα αυτό απασχολούσε τον συγγραφέα για πολλά χρόνια μέχρι την ανακάλυψη κάποιων περικοπών από το Στάινερ που άρχισαν να ρίχνουν φως στο μυστήριο, που εκείνος το κράτησε μυστικό στην εποχή του.  Στο τέλος μια διάλεξης για τους εργάτες απαντώντας σε κάποιες ερωτήσεις ο Στάινερ σχολίασε ότι οι συνδυασμένες προσπάθειες των ιεραρχιών αναγγέλλονται σαν τη λέξη «πόνος».  Όταν ρωτήθηκε αν υπήρχε άλλη λέξη που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, δήλωσε «Ναι, αναγγέλλουν το όνομα της Μεγάλης Θεάς, της Μητέρας των Όλων».  Αυτή είναι λοιπόν η Μητέρα αμφότερων των Σοφιών, ή το πρώτο πρόσωπο της Θηλυκής Αγίας Τριάδας: της Μητέρας, της Θυγατέρας και της Αγίας Σοφίας.

Σε άλλα σημεία, επίσης, αναφέρει ότι οι αρχαίοι γνώριζαν ως “Μητέρες” τις προηγούμενες ενσαρκώσεις της Γης (Κρόνος, Ήλιος, Σελήνη).  Ο Γκαίτε μίλησε με ακρίβεια στο Φάουστ για την παράδοση αυτή, με τρομακτικές περιγραφές της «Σφαίρας των Μητέρων» και το φόβο τον οποίο ενσταλάζουν σε όποιον τις συναντήσει.  Ο Στάινερ υπέδειξε ότι αυτές οι «Μητέρες» ήταν οντότητες που υφάνανε τη διάστασή μας (τη σφαίρα μας) με όλες τις προσπάθειες, τις θυσίες και τις δωρεές των εννέα ιεραρχιών, κατά τη διάρκεια του αρχαίου Κρόνου, του αρχαίου Ήλιου και της αρχαίας Σελήνης.  Οφείλουμε το παρελθόν μας στα δώρα αυτών των Μητέρων και αυτές είναι η βάση για την καθολική πίστη στην Τριπλή Θεότητα της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης.  Είναι ατελείωτες οι τριπλές θεότητες η τριαδικές θηλυκές δυνάμεις που βρίσκουμε σε μύθους και σε αρχαίες δοξασίες.  Η πρωτοκαθεδρία της Θηλυκής Τριάδας είναι εμφανής σε όλες τις θρησκείες και οι αρσενικές προεκτάσεις παράγονται αργότερα από αυτές τις πηγές.  Γι’ αυτό οι δυο Τριάδες, η Αρσενική και η Θηλυκή είναι τόσο συμβατές και ημιτελείς χωρίς το μισό που λείπει.

Δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς τη Μητέρα Θεά στην Ανθρωποσοφία όταν αφαιρεθούν οι παρωπίδες μιας προγενέστερης πλύσης εγκεφάλου.  Ο Στάινερ μάς λέει ότι οι Μητέρες ήταν τρεις και έγιναν μία.  Ήταν τρείς αδελφές που ήταν γνωστές ως Μητέρα του Πόνου, που έγινε Μητέρα της Δόξας.  Ήταν ιστορική αναγκαιότητα να γίνουν μια Μητέρα οι τρεις Μητέρες.  Αυτό φαίνεται στη σκέψη ότι η αρχική «Μητέρα της Δημιουργίας» ανακλούσε ή καθρέφτιζε το Θεό που ήταν Τριάδα.  Έτσι η αρχική Μητέρα θεωρούνταν ως τριάδα, επειδή Αυτή θα γινόταν τριάδα δια μέσου των πράξεων της Θυγατέρας και της Αγίας Σοφίας, δημιουργώντας έτσι μια τριάδα που αντικατοπτρίζει τέλεια την Αρσενική Τριάδα.  Οι Μητέρες γεννούσαν τη δημιουργία μέχρις ότου οι Κυριότητες (Σοφία) και τα Ελοχίμ (Χριστός) εισήλθαν στην ανάπτυξη του ανθρώπινου όντος (Γη) και έδωσαν τα δώρα που βοήθησαν τις Μητέρες (Κρόνος, Ήλιος, Σελήνη) να αναπτύξουν το ανθρώπινο όν ως ελεύθερο στοχαστή (δέκατη ιεραρχία).  Κατόπιν, το 2100 π.Χ. η Ανθρωποσοφία (Αγία Σοφία) ενσαρκώθηκε και συμπλήρωσε την εκδήλωση της Θηλυκής Αγίας Τριάδας.  Κάθε μέλος της Θηλυκής Αγίας Τριάδας μοιράζεται τη δύναμη, τη σοφία και την αγάπη με τα άλλα δυο μέλη.

Οι θηλυκές ιδιότητες που εμπλέκονται στη δημιουργία, καταστροφή και αναγέννηση του σύμπαντος και της ανθρωπότητας έχουν περιθωριοποιηθεί.  Η θρησκευτική πατριαρχία έχει κρατήσει την Ίσιδα-Σοφία κρυμμένη και αδύναμη.  Σκεφτείτε μόνο τα σχετικά με τη λέξη «ISIS» σήμερα (εννοεί τη Μ. Ανατολή) στα σύγχρονα παγκόσμια πράγματα και αναλογιστείτε πως κάθε πλευρά του θηλυκού έχει ξεριζωθεί στους πολιτισμούς αυτούς.  Ακόμη και το ανθρώπινο θήλυ έχει κρατηθεί κρυφό από τη δημόσια θέα, μόνο δυο μάτια ξεχωρίζουν από τα βαριά φορέματα, εκεί όπου η αρσενική δύναμη κυριαρχεί στη θρησκεία, στον πολιτισμό και στη γεωπολιτική.  Αυτή δεν είναι η Ίσιδα-Σοφία της ελπίδας, της σοφίας και της αγάπης, αλλά μια διαστροφή της Ίσιδας, του φόβου, της αμφιβολίας και του μίσους.  Πραγματικά αυτό που βλέπουμε είναι η πλήρης και ολοκληρωτική εκρίζωση από όλες τις απόψεις του θηλυκού: Ουράνιου και Γήινου.

Η θηλυκή Αγία Τριάδα ζωντανεύει όταν βλέπουμε κάθε μία από τις τρεις ξεχωριστές βιογραφίες της Σοφίας και αγκαλιάζουμε τη χαμένη θεϊκή θηλυκότητα στις ζωές μας, στις θρησκείες και στους πολιτισμούς.  Ας αφήσουμε στην άκρη τη σύγχυση και τις εικασίες καθώς έρχονται στο φως αυτά που έχει υποφέρει η Θηλυκή Αγία Τριάδα για την εξέλιξη του ανθρώπου.  Ένα αληθινό συμπαντικό ειδύλλιο βαθύτατης αγάπης και ένωσης προβάλλει μπροστά στα μάτια μας όταν κοιτάζουμε τα χρυσά πατήματα της Σοφίας.  Είναι απέραντη η φώτιση της ανθρώπινης εξέλιξης που εκδηλώνεται όταν συνδέσουμε τις δυο Τριάδες την Αρσενική και την Θηλυκή, καθώς η δημιουργία ολοκληρώνεται και τα μυστήρια του παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος έρχονται στο επίκεντρο.  Χρειαζόμαστε την αναγέννηση της Ίσιδας-Σοφίας καθώς λυτρώνεται η θηλυκή θεϊκή φύση και ανυψώνεται σε θέση σεβασμού, εκτίμησης και ευλάβειας.  Πρέπει να αναζητήσουμε ξανά τα μυστήρια της Σοφίας ως το «αιώνιο θήλυ που μας καλεί προς τα επάνω και προς τα εμπρός».

Πρέπει επίσης, να βρούμε και να ξαναζωντανέψουμε την αφοσίωση στη Σοφία, έτσι ώστε να μπορέσουμε να ευθυγραμμιστούμε με τον Χριστό, το Άγιο Πνεύμα και τον Πατέρα Θεό.  Η Σοφία και ο Χριστός είναι ένα: Χριστός-Σοφία.  Το Άγιο Πνεύμα συνεργάζεται με την Αγία Σοφία.  Ο Πατήρ γίνεται πλήρης με την ένωσή του με τη Μητέρα της δημιουργίας, το αρχέγονο υλικό του πόνου, της θυσίας και της σοφίας.

Οι περικοπές που ακολουθούν φανερώνουν ότι ο Ρούντολφ Στάινερ υπέδειξε την πρωταρχική σημασία της θηλυκής φύσης στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης.  Ο συγγραφέας έχει προσθέσει σχόλια σε κάποια σημεία τους.  Ο σπουδαστής της Ανθρωποσοφίας ενθαρρύνεται να μελετήσει τις περικοπές αυτές, όπως αναφέρονται στα αρχικά κείμενα του Στάινερ και να φτιάξει τη δική του (–της) βιογραφίες της Σοφίας.

Ο Ρούντολφ Στάινερ για την Πρωταρχική Σημασία του Θηλυκού

Κοσμική Μνήμη: Η ιστορία της Ατλαντίδας, Λεμουρίας και η Διαίρεση των Φύλων, 1904, GA 11

Όλοι όσοι προσπαθούν πραγματικά να κατανοήσουν την ανθρώπινη εξέλιξη θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τα πρώτα βήματα προς τη φαντασία, τη δημιουργία εσωτερικών εικόνων, έγιναν από γυναίκες.  Αυτές πρώτες σκέφτηκαν, φαντάστηκαν και θυμήθηκαν, και αυτό είναι προαπαιτούμενο για τη δημιουργία μνήμης.  Η μνήμη κατόπιν, επέτρεψε την ανάπτυξη συνηθειών και οι συνήθειες έβαλαν τα θεμέλια ενός κώδικα νόμων, ενός είδους πλαισίου εθίμων και ηθικής.  Ο άνδρας γνώριζε και αντιμετώπιζε τις δυνάμεις της φύσης, αλλά πρώτες οι γυναίκες τις ερμήνευσαν.  Οι εσωτερικοί ρυθμοί της φύσης ακούστηκαν από τα χείλη «σοφών» γυναικών.  Οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω τους αισθανόμενοι ότι οι ψαλλόμενες φράσεις ήταν επικοινωνίες ανώτερων δυνάμεων.  Οι συγκεντρώσεις αυτές ήταν οι πρώτες θρησκευτικές τελετές. 

Σε σχέση με τη μεγαλειώδη εξέλιξη της ανθρωπότητας, η θηλυκή φύση ήταν πρωταρχική.  Από τη θηλυκή φύση προήλθε η τεκνοποίηση στο μακρινό παρελθόν της Πολικής και Υπερβόρειας εποχής.  Η ανάπτυξη του ανθρώπινου εμβρύου στη μήτρα υπονοείται ως παρθενογένεση και περιγράφεται με σαφήνεια από τον Στάινερ στο βιβλίο του “Απόκρυφη Επιστήμη”.  Η γέννηση χωρίς την πολικότητα άρρενος και θήλεος ήταν η πρωταρχική μορφή της ανθρώπινης αναπαραγωγής.  Οι άνθρωποι δεν διαχωρίζονταν σε φύλα μέχρις ότου ξεχώρισε η Σελήνη από τη Γη.

Ελευθεροτεκτονισμός και Ανθρώπινη Ανάπτυξη, Βερολίνο, 23 Οκτωβρίου 1905, GA 93

Τώρα θέλω να ξεκαθαρίσω πώς προέκυψε αυτό.  Προέκυψε ως εξής: στην αρχή, πριν τον διαχωρισμό σε ανδρικό και γυναικείο φύλο, υπήρχε διπλό φύλο σε κάθε άτομο.  Τώρα πρέπει να ρωτήσουμε: Τι ήταν αυτό που γονιμοποιούνταν και τι ήταν αυτό που γονιμοποιούσε μέσα στο άτομο?  Στην αρχαία Ελληνική μυθολογία ο Δίας απεικονίζεται με ευτραφή γυναικεία στήθη.  Σ’ αυτό φανερώνεται μια αλήθεια που ήταν γνωστή στα παλιά μυστήρια και το οποίο επίσης πληροφορούμαστε από τα αρχεία: ότι το φύλο –αν μπορούμε να το πούμε έτσι- που προηγήθηκε του δικού μας εξωτερικά και υλικά έμοιαζε όχι με το ανδρικό αλλά με το γυναικείο.  Έτσι πριν τον εξωτερικό διαχωρισμό έχουμε και τα δυο φύλα σε ένα άτομο, το οποίο εξωτερικά –στη φυσική έκφρασή του και σε όλες τις εκφάνσεις ήταν θηλυκό.  Επομένως, στην αρχή του ανθρώπινου γένους έχουμε να κάνουμε με αμφίφυλο άτομο που έτεινε προς το θηλυκό.  Αργότερα ακολούθησε το ανδρικό φύλο.  Τώρα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στο άτομο αυτό, που είχε και τα δυο φύλα μέσα του, υπήρχε γονιμοποιητικός παράγοντας ή ανδρικός σπόρος.  Η γυναίκα περιείχε τον άνδρα μέσα της.  Μόλις λοιπόν καταλάβουμε ότι η γυναίκα είχε μέσα της την αρσενική υπόσταση, τότε μπορούμε με συνηθισμένη επιστημονική σκέψη να κατανοήσουμε ότι η αναπαραγωγή ήταν εξασφαλισμένη.  Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι την εποχή εκείνη η αναπαραγωγή γινόταν μέσω της γυναίκας.

Τώρα ήρθε η ώρα όπου τα πράγματα έπρεπε να πάρουν διαφορετικούς δρόμους.  Τι χαρακτήρα είχε η γονιμοποιητική υπόσταση στη γυναίκα, η οποία στο σωματικό επίπεδο θα γονιμοποιούσε τη θηλυκή φύση?  Εκείνο που λειτουργούσε μέσα στο θηλυκό σώμα ως σπόρος ήταν το αρσενικό και αυτό ήταν το πνευματικό, η σοφία.  Η γυναίκα παρείχε το υλικό και το πνεύμα του έδινε τη μορφή.  Όλα τα πλάσματα στο φυσικό επίπεδο είναι υλοποίηση σοφίας.  Η σοφία εργάστηκε εντός του θηλυκού.  Τώρα τα δυο διαφοροποιήθηκαν μεταξύ τους, στο ότι τα δυο πράγματα που πρωτύτερα λειτουργούσαν σαν ένα, τώρα εμφανίζονται σαν δυο διαφορετικοί πόλοι.  Αυτό που πριν ήταν ενωμένο σε ένα ανθρώπινο όργανο αυτοδιαιρέθηκε κι έτσι προέκυψε η δυαδικότητα στην ανθρώπινη εξέλιξη.  Η δυαδικότητα προέκυψε ως εξής: πρώτα η γονιμότητα μέσα στο ίδιο άτομο – η ικανότητα του γυναικείου ωαρίου να γονιμοποιεί τον εαυτό του – έπαψε να λειτουργεί.  Το θηλυκό ωάριο έχασε την δυνατότητα να γονιμοποιείται από το ίδιο του το σώμα.  Οπότε, τώρα έχουμε να κάνουμε με το θήλυ που έγινε στείρο και πάνω απ’ όλα την πνευματική διάσταση.  Η διαίρεση σε δυο φύλα προέκυψε με το διαχωρισμό των φυσικών οργάνων και το άλλο φύλο πλέον, προικίστηκε με τη δυνατότητα της γονιμοποίησης.  Εμφανίστηκαν δύο άτομα: το ένα με φυσική θηλυκότητα και το άλλο με φυσική αρρενωπότητα.  Με τον άνδρα η σοφία έχει θηλυκό χαρακτήρα, με τη γυναίκα έχει αρσενικό χαρακτήρα.

Ο διαχωρισμός είναι ένα σαφές γεγονός που μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει, προς το παρόν όμως θα πρέπει να αρκεστούμε στις ενδείξεις.  Έτσι λοιπόν, στη γυναίκα έχουμε να κάνουμε με σοφία αρσενικής απόχρωσης και στον άνδρα με σοφία θηλυκής απόχρωσης.  Η σοφία θηλυκής απόχρωσης είναι παθητική, της ταιριάζει να δέχεται, να ακούει, να βλέπει – να λαμβάνει από το περιβάλλον.  Η σοφία αρσενικής απόχρωσης, είναι ενεργητική, της ταιριάζει να είναι παραγωγική.  Έτσι έχουμε μια δίπτυχη σοφία, τη θηλυκή σοφία που είναι ενεργητική και που επίσης φυσιολογικά θα μεταφερθεί στους ανθρώπους.  Έτσι μπορεί πράγματι να έχουμε πολλούς ανθρώπους να προσλαμβάνουν τη θηλυκή σοφία, η φυλή πολλαπλασιάζεται κάτω στο υλικό επίπεδο και επάνω (στο πνευματικό επίπεδο) έχουμε να κάνουμε με την ενεργό διαίσθηση που προέρχεται από γυναίκες και με την παθητική νόηση, σαφώς ανδρικού χαρακτήρα.

Αυτό παρουσιάζεται στη διδασκαλία των παλαιών μυστηρίων ως η αντίθεση μεταξύ των Υιών του Άβελ ή Υιών του Θεού και των Υιών του Κάιν ή Υιών του Ανθρώπου.  Ο Άβελ εκπροσωπεί τη θηλυκή, την ενεργητική διαίσθηση.  Επομένως, δεν έχει την ικανότητα να κρατήσει οτιδήποτε από τον εξωτερικό κόσμο που χρειάζεται να δουλευτεί.  Χρησιμοποιεί το θείο που ρέει μέσα του, που ρέει μέσα στη διαισθαντικότητά του.  Ο «βοσκός» συμβολίζει αυτό το πράγμα.  Φροντίζει και προσέχει τη ζωή ενώ η διαίσθηση θρέφει τη θεϊκή ζωή της σοφίας.  Ο Κάιν έχει την αρσενική σοφία που προσλαμβάνει τον εξωτερικό κόσμο.  Η σοφία αυτή παντρεύεται τη γη για να την οργώσει: η ύλη βρίσκεται έξω απ’ αυτόν.  Είναι ο γεωργός.

Για τους Ελευθεροτέκτονες, τώρα, αυτές οι αλήθειες εκφράζονται συμβολικά με έναν πολύ ενδιαφέροντα και σημαντικό θρύλο: Τον Θρύλο του Ναού.  Και ο λόγος είναι ο εξής: Η Βίβλος καθαυτή, η Παλαιά Διαθήκη προέρχεται από το θήλυ, τη διαισθητική σοφία και φέρει τη σφραγίδα της.  Η Παλαιά Διαθήκη είναι θηλυκή σοφία.  Η αρσενική σοφία δεν ήταν ικανή να ανέλθει στη διαίσθηση.  Περιοριζόταν στην κατασκευή και την εργασία.  Έπαιρνε πέτρες και κατασκεύαζε κτίρια.  Έπαιρνε μέταλλα και έφτιαχνε εργαλεία.  Ο Θρύλος του Ναού το θέτει ως εξής:  Ένα από τα Ελοχίμ άφησε έγκυο την Εύα και γεννήθηκε ο Κάιν.  Κατόπιν ένα άλλο από τα Ελοχίμ ο Γιαχβέ γνωστός και ως Αδωνάι δημιούργησε τον Αδάμ.  Κατόπιν ο Αδάμ έκανε τον Άβελ με την Εύα.  Ο θρύλος αντιπαραβάλλει τη σοφία του Κάιν με τη Βιβλική σοφία, έτσι ώστε κατά την αρχή της τέταρτης Μετα-Ατλαντικής εποχής να έχουμε δυο αντίπαλα ρεύματα: τη Βίβλο που αντιπροσωπεύει τη θηλυκή σοφία και τη σοφία του Ναού, ως το αντίπαλο αρσενικό αντίστοιχό της.  Ήδη από τα προ-Χριστιανικά χρόνια αυτό που επιζητούσε η ανδρική σοφία ερχόταν σε αντίθεση με τη θηλυκή σοφία. 

Πνευματική Επιστήμη και Ιατρική, 8 Απριλίου 1920, Διάλεξη XIX, GA 312

Είναι το καθήκον του αρσενικού να διατηρεί τον θηλυκό κόσμο όσο γίνεται πιο υγιή, επειδή δια μέσου των γυναικών επιρροές πέραν της Γης θα κατέβουν στη σφαίρα των γήινων διαδικασιών.  Η γυναίκα έχει την τάση να συνδέεται όλο και περισσότερο με διαδικασίες πέραν της Γης.  Την προσελκύουν όλο και περισσότερο οι ουράνιοι κόσμοι. 

Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη ότι τα μυστικά της θηλυκής θεότητας έχουν αποκρυβεί από τους άνδρες με κάθε δυνατό τρόπο.  Το θηλυκό έπρεπε να μειωθεί και να εκθρονιστεί έτσι ώστε να αναδυθεί πλήρως η ατζέντα της ανδρικής υπεροχής.  Η ισχύς, η σοφία και οι πρακτικές της θηλυκής θεότητας διατηρήθηκαν πιστά από γυναίκες μέσω τελετών, συμβόλων και μύθων.  Η Ίσιδα-Σοφία έπρεπε να σκεπαστεί για να αποφύγει την πλήρη καταστροφή.  Τα χρυσά ίχνη της ωστόσο παρέμειναν γι’ αυτούς που «είχαν μάτια για να βλέπουν».  Τα μυστικά της πέρασαν στη μυστικότητα μέσα στα θρησκευτικά μυστήρια, όπου κρατιόταν ιερά τα μυστικά των Μητέρων και των Πνευμάτων της Σοφίας.  Αυτοί που ακόμα είχαν ίχνη διόρασης ήταν ικανοί να αισθανθούν την αλήθεια πίσω από τις συγκεχυμένες διδασκαλίες για την Τριπλή Θεά.  Αυτοί έλκονταν προς τα πάνω προς το αιώνιο θήλυ που καλεί τα παιδιά Του πίσω στο σπίτι.  Οι γυναίκες έχουν την ικανότητα του πνεύματος από τη φύση τους.

Το αίνιγμα της Οντότητας Ανθρωποσοφία

«Όταν είμαστε σε θέση να αφομοιώσουμε την ανθρωποσοφική γνώση όχι μόνο μέσω ανάγνωσης και ακούσματος, αλλά όταν μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του περιεχομένου της ανθρωποσοφίας στην καρδιά μας και στα συναισθήματά μας, τότε είναι σαν να εισέρχονται στις ψυχές μας ζωντανά, κοσμικά όντα.  Τότε η ανθρωποσοφία θα μας φαίνεται όλο και περισσότερο ως μία ζώσα οντότητα.  Και θα αντιληφθούμε ότι κάτι χτυπά το κατώφλι της καρδιάς μας λέγοντας «Άφησέ με να περάσω, επειδή είμαι εσύ ο ίδιος, η αληθινή σου φύση, η ίδια η ανθρωπιά σου.»

-Ρούντολφ Στάινερ, Υπεραισθητός άνθρωπος, 18 Νοεμβρίου 1923, Διάλεξη 5. 

Η παραπάνω περικοπή και πολλές παρόμοιές της, έχουν προβληματίσει τους Ανθρωποσοφιστές στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν σχέση με την Ανθρωποσοφία, μια οντότητα που τους έχουν πει ότι είναι τόσο σημαντική, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να την κατανοήσουν.  Από το ένα χέρι ο Στάινερ λέει στους μαθητές του να εστιάσουν στην οντότητα αυτή και από το άλλο χέρι τους λέει ότι τα μυστήρια της Σοφίας δεν θα αποκαλυφθούν παρά μόνο στο μέλλον.  Από αυτό προέκυψαν πολλές εικασίες οι οποίες φαίνεται να μη βγάζουν πουθενά.  Μόλις κάποιος συγγραφέας νομίζει ότι κατάλαβε τη Σοφία, μια νέα διάστασή Της ανοίγεται και όλοι οι προηγούμενοι περιορισμοί της Σοφίας εξαφανίζονται.  Πολύ σύντομα δεν διακρίνουμε τη διαφορά του Χριστού με τη Σοφία, της Ανθρωποσοφίας με το Άγιο Πνεύμα, η του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τη Σοφία.  Φαίνεται λοιπόν, ότι οι σφαίρες επιρροής τους επικαλύπτονται και ότι αυτοί είτε θα πρέπει να συνεργάζονται, είτε ίσως να είναι η ίδια οντότητα.  Η σημασία που δίνει ο Στάινερ στον Αρχάγγελο Μιχαήλ πρέπει να εξισορροπηθεί με την Ανθρωποσοφία, αλλά αυτό δεν φαίνεται λογικό μέχρι που κάποιος συνειδητοποιεί ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι «Υιός της Σοφίας», ένας από τους υψηλότερους απεσταλμένους της Σοφίας.  Ο Μιχαήλ επίσης, είναι απεσταλμένος του Χριστού.  Η σύγχυση μεγαλώνει μέχρι που ο Στάινερ δίνει μια απλή απάντηση, χωρίς κάποιο «δόγμα» σχετικά με τα Μυστήρια της Σοφίας.  Οι απαντήσεις βρίσκονται στο έργο του Στάινερ, αλλά η διατύπωση μιάς συγκεκριμένης «έννοιας» της Θηλυκής Αγίας Τριάδας δεν δόθηκε ξεκάθαρα.

Δια μέσου των εντολών του Στάινερ να «ανοιχτούμε στην Ανθρωποσοφία», ο σπουδαστής παροτρύνεται να δημιουργήσει μια σχέση με μια πνευματική οντότητα, η οποία μας γνωρίζει καλύτερα από ότι γνωρίζουμε εμείς τους εαυτούς μας.  Η Ανθρωποσοφία προορίζεται να γίνει ο προσωπικός μας σύμβουλος και η αντικειμενική αντανάκλαση της δικής μας προσωπικής αυτοεξέλιξης.  Η επικοινωνία με την οντότητα αυτή θα οδηγήσει τον σπουδαστή στα επόμενα βήματα της αυτοεξέλιξης.  Η Ανθρωποσοφία θα είναι η μαία της ψυχής, έως ότου η Παρθένος Σοφία θα μπορέσει να γεννηθεί στην πνευματική ψυχή μας (το υψηλότερο τμήμα της ψυχής συνείδησης) ως ένας χώρος για την κατοικία του πνεύματος.

Ο Στάινερ συνεχίζει την περιγραφή της σπουδαιότητας της Ανθρωποσοφίας στις παρακάτω περικοπές.

Το Ανθρωποσοφικό Κίνημα, 16 Ιουνίου 1923, Διάλεξη 7, GA 258

Υπάρχει ένα συναίσθημα, ένα είδος αίσθησης, ότι η Ανθρωποσοφία – ξέχωρα από την ύπαρξη του ανθρωποσοφιστή-πρέπει να θεωρείται ως μία ανεξάρτητη ζωντανή οντότητα, σαν κάποιος που περπατάει ανάμεσά μας, και προς τον οποίο έχουμε ευθύνη κάθε στιγμή της ζωής μας.  Στη διάλεξη αυτή έχει ειπωθεί προς τους θεολόγους με πολλούς τρόπους: η Ανθρωποσοφία είναι στην πραγματικότητα ένα αόρατο άτομο, το οποίο κινείται ανάμεσα σε ορατούς ανθρώπους και προς τον οποίο χρωστούν την ύψιστη υπευθυνότητα, όσο ο αριθμός τους είναι μικρός.  Πρόκειται για μια οντότητα, η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αόρατο ανθρώπινο όν, που πραγματικά ζει μεταξύ μας, και της οποίας η άποψη θα πρέπει να ζητείται για κάθε τι που κάνουμε στη ζωή.  Επομένως για όσο καιρό υπάρχει μόνο μια μικρή ομάδα ανθρωποσοφιστών, (όλα διαμορφώνονται με ανθρώπινες συλλογικότητες, φιλίες η παρέες) είναι απαραίτητο να ερωτάται η αόρατη αυτή οντότητα και ότι όλα θα πρέπει να είναι τέτοια που να μπορεί να αιτιολογηθούν προς αυτή την αόρατη οντότητα.  Αυτό βέβαια θα μειώνεται όσο θα εξαπλώνεται η Ανθρωποσοφία.  Αλλά για όσο διάστημα έχουμε να κάνουμε με μια μικρή ομάδα, είναι απολύτως απαραίτητο οτιδήποτε γίνεται, να γίνεται σε συνεννόηση με το ανθρώπινο αυτό όν, την «Ανθρωποσοφία».  Μιά από τις ουσιαστικές συνθήκες ζωής είναι η θεώρηση της Ανθρωποσοφίας ως ζωντανής οντότητας. 

Η Οντότητα της Ανθρωποσοφίας, Βερολίνο, 3 Φεβρουαρίου 1919, GA 145

Τι είναι λοιπόν αυτό πρέπει να αναπτυχθεί; Για μια ακόμη φορά θα πρέπει να θεωρείται φυσιολογικό ότι η «Σοφία» είναι παρούσα.  Θα πρέπει βέβαια να μάθουμε να συσχετίζουμε τη Σοφία με την ψυχή συνείδησης, και να τη φέρνουμε κατ’ ευθείαν μέσα στο ανθρώπινο όν.  Αυτό συμβαίνει στην εποχή της ψυχής συνείδησης.  Η Σοφία γίνεται η οντότητα που φωτίζει κατ’ ευθείαν τα ανθρώπινα όντα.  Η Σοφία αφού έχει εισέλθει στα ανθρώπινα όντα, πρέπει να πάρει την οντότητά τους μαζί της και να τους την παρουσιάσει εξωτερικά, αντικειμενικά.  Έτσι η Σοφία θα εισέρχεται στην ανθρώπινη ψυχή και θα φτάσει στο σημείο να είναι τόσο συνδεδεμένη εσωτερικά μαζί της, ώστε να μπορεί να γραφτεί γι’ αυτήν ένα ποίημα αγάπης τόσο όμορφο, σαν να το είχε γράψει ο Δάντης.

Η Σοφία θα ξαναγίνει αντικειμενική, αλλά θα πάρει μαζί της αυτό που είναι η ανθρωπότητα και θα παρουσιάσει τον εαυτό της με αυτή την μορφή.  Έτσι λοιπόν θα παρουσιαστεί όχι μόνο ως Σοφία αλλά ως Ανθρωποσοφία, ως τη Σοφία η οποία αφού έχει περάσει μέσα από την ανθρώπινη ψυχή -μέσα από το εσώτατο όν του ανθρώπου- και φέροντας αυτό το όν μέσα της, με αυτή τη μορφή θα παρουσιαστεί σε φωτισμένα ανθρώπινα όντα ως η αντικειμενική οντότητα Σοφία που κάποτε στάθηκε μπροστά στους Έλληνες. 

Τέτοια είναι η εξελικτική πορεία της ανθρώπινης ιστορίας σε σχέση με τα πνευματικά ερωτήματα τα οποία διερευνούμε.  Εδώ πρέπει να αφήσω το θέμα σε αυτούς που ακολουθώντας την πορεία της Σοφίας, Φιλοσοφίας και Ανθρωποσοφίας, επιθυμούν να διερευνήσουν με ακόμη μεγαλύτερη λεπτομέρεια το πως μπορούμε να δείξουμε την εξέλιξη της ανθρωπότητας δια μέσου των μερών της ψυχής που ονομάζουμε διανοητική ψυχή, ψυχή συνείδησης και εαυτός πνεύμα.  Ο κόσμος θα μάθει πόσο βαθιά είναι βασισμένο στη συνολική μας οντότητα αυτό που μας δίνει η ανθρωποσοφία.  Αυτό που παίρνουμε μέσα από την ανθρωποσοφία είναι αυτή καθαυτή η δική μας οντότητα.

Αυτή κάποτε ίπτατο προς εμάς με τη μορφή ουράνιας θεότητας, με την οποία μπορούσαμε να έχουμε σχέση.  Αυτή η θεϊκή οντότητα έζησε ως Σοφία και Φιλοσοφία και τώρα για μια ακόμη φορά μπορούμε να τη βγάλουμε από μέσα μας και να τη φέρουμε μπροστά μας ως τον καρπό της αληθινής ανθρωποσοφικής αυτογνωσίας.  Μπορούμε να περιμένουμε υπομονετικά, έως ότου ο κόσμος ελέγξει με προθυμία μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, το πόσο βαθιά θεμελιωμένα είναι αυτά που έχουμε να πούμε.  Η ουσία της ανθρωποσοφίας είναι το ότι, η οντότητά της αποτελείται από την ανθρώπινη υπόσταση και η επήρειά της, η πραγματικότητά της βρίσκεται στο ότι, αυτό που παίρνουμε από την ανθρωποσοφία είναι αυτό που είμαστε και αυτό που πρέπει να βάλουμε μπροστά μας, επειδή πρέπει να εξασκούμε αυτογνωσία.

Η Σοφία πρέπει να ξαναγίνει παρούσα.  Θα πρέπει βέβαια να μάθουμε να συσχετίζουμε τη Σοφία με την ψυχή συνείδησης, να την κατεβάζουμε μέσα στους ανθρώπους.  Και κατ’ αυτόν τον τρόπο η Σοφία γίνεται η οντότητα που φωτίζει κατ’ ευθείαν τα ανθρώπινα όντα.  Η Σοφία αφού έχει εισέλθει στα ανθρώπινα όντα, πρέπει να πάρει την οντότητά τους μαζί της και να τους την παρουσιάσει εξωτερικά, αντικειμενικά.  Έτσι η Σοφία θα εισέρχεται μέσα στην ψυχή και θα συνδέεται εσωτερικά.  Έτσι θα παρουσιαστεί όχι μόνο σαν Σοφία αλλά σαν Ανθρωποσοφία, ως η Σοφία που αφού έχει διαπεράσει την ανθρώπινη ψυχή, την εσώτατη οντότητα του ανθρώπινου όντος, φέρει το ανθρώπινο όν μέσα της.  Με αυτή τη μορφή θα παρουσιαστεί σε φωτισμένα ανθρώπινα όντα ως η αντικειμενική οντότητα Σοφία που κάποτε στάθηκε μπροστά στους Έλληνες.

Αυτό που παίρνουμε μέσω της Ανθρωποσοφίας είναι η ουσία του εαυτού μας, που σε προηγούμενες εποχές κατήλθε στον άνθρωπο για να εμφανιστεί ως η ουράνια θεότητα, με την οποία μπορούσε αυτός να αναπτύξει ατομική σχέση, αυτή που έζησε ως Σοφία, ως Φιλο-Σοφία, και την οποία θα γεννήσει πάλι από μέσα του, βάζοντάς την μπροστά του ως τον καρπό της πραγματικής αυτογνωσίας: ως Ανθρωποσοφία.  Η οντότητα της ανθρωποσοφίας είναι τέτοια που το όν της συνίσταται από την ουσία του ανθρώπινου όντος και η φύση της επιρροής της είναι ότι, ο άνθρωπος εισπράττει από την Ανθρωποσοφία αυτό που είναι ο ίδιος του και αυτό που πρέπει να βάλει μπροστά του, επειδή πρέπει να εξασκήσει αυτογνωσία. 

Τα μυστήρια της Σοφίας παρουσιάζονται από το Στάινερ με τρόπους που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πλήρως.  Η φύση της Ανθρωποσοφίας ως ανθρώπινου όντος αναφέρεται ξανά και ξανά.  Αυτό που υπονοεί είναι ότι «η ανθρώπινη οντότητα» της Ανθρωποσοφίας είναι ουσιαστικά η συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας, όπως εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της ιστορίας.  Αυτό είναι που κάνει την Ανθρωποσοφία τόσο «ανθρώπινη» παντοιοτρόπως εκτός από το να έχει φυσικό σώμα.  Η Ανθρωποσοφία φαίνεται ότι «αψηφά» το χώρο και το χρόνο με την παρουσία Της σε κάθε άνθρωπο, που εξελίσσεται πάνω στο δικό του ατομικό πνευματικό μονοπάτι.  Εργάζεται με κάθε άτομο και είναι προσωπικά παρούσα για κάθε άτομο.  Ενδιαφέρεται προσωπικά για την ατομική μας πρόοδο, μας παίρνει από το χέρι και μας δείχνει το δρόμο.  Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι ανεξήγητα για τη λογική σκέψη, και παρ’ όλα αυτά ο Στάινερ επισημαίνει με έμφαση στους σπουδαστές του να συνειδητοποιήσουν όλες τις πτυχές της δραστηριότητας αυτής της οντότητας. 

Τα Αινίγματα της Φιλοσοφίας, Η Κοσμοθεωρία των Ελλήνων Στοχαστών, GA 18

Η Ανθρωποσοφία είναι ένα αόρατο ανθρώπινο όν, που κινείται ανάμεσα σε ορατούς ανθρώπους, προς την οποία έχουμε τη μέγιστη δυνατή υπευθυνότητα, και η οποία πρέπει πραγματικά να θεωρείται ως ένα αόρατο ανθρώπινο όν, ως κάποια που υπάρχει πραγματικά, την οποία θα πρέπει να συμβουλευόμαστε σε όλες τις πράξεις της ζωής.  Έχουμε την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν να συμβουλευόμαστε την ανθρώπινη οντότητα Ανθρωποσοφία …σαν να ήταν ένα ζωντανό όν…Είναι λοιπόν απαραίτητο: πραγματική σοβαρότητα στην πίστη μας στην αόρατη ανθρώπινη οντότητα για την οποία μόλις τώρα μίλησα. 

Aντίληψη της Φύσης της Σκέψης, Ντόρναχ, 10 Ιανουαρίου 1915, GA 161

Ζούμε λοιπόν σήμερα στο μέσον της εποχής της ψυχής συνείδησης, ατενίζοντας τη χαραυγή της εποχής του Εαυτός-Πνεύμα, και γνωρίζουμε ότι κάτι διαχωρίζεται από τον άνθρωπο, κάτι που θα μεταφέρει τους καρπούς που κέρδισε ο άνθρωπος περνώντας μέσα από την εποχή της ψυχής συνείδησης στις εποχές που έρχονται.  Τι είναι αυτό που θα πρέπει να εξελιχθεί?  Αυτό που πρέπει να αναπτυχθεί είναι χωρίς αμφιβολία η παρουσία για μια ακόμη φορά μεταξύ του ανθρώπινου γένους μιας «Σοφίας».  Αλλά ο άνθρωπος έχει μάθει να σχετίζει αυτή τη «Σοφία» με την συνειδησιακή ψυχή του, να τη φέρνει σε άμεση σχέση με ανθρώπινα όντα.  Αυτό έλαβε χώρα κατά την εποχή της ψυχής συνείδησης και η Σοφία κατ’ αυτόν τον τρόπο έγινε η οντότητα που εξηγεί τον άνθρωπο καθ’ εαυτό.  Όταν η οντότητα αυτή εισέλθει στον άνθρωπο, πρέπει να πάρει το όν του μαζί της και να το θέσει μπροστά του αντικειμενικά.  Έτσι η Σοφία εισέρχεται στην ανθρώπινη ψυχή και τη διαχωρίζει ξανά, αλλά θα πάρει μαζί της την ουσία του ανθρώπινου όντος και θα τη θέσει αντικειμενικά μπροστά του όχι απλώς σαν «Σοφία» αλλά ως Ανθρωποσοφία, ως η Σοφία η οποία αφού έχει περάσει μέσα από την ανθρώπινη ψυχή, αφού έχει διαπεράσει το ανθρώπινο όν, στη συνέχεια φέρει αυτή την οντότητα του ανθρώπου μέσα της.  Έτσι εμφανίζεται μπροστά σε ένα φωτισμένο ανθρώπινο όν, όπως κάποτε η Σοφία παρουσιάστηκε στους Έλληνες ως μια αντικειμενική οντότητα. 

Προς το τέλος της ζωής του ο Στάινερ συχνά αναφερόταν στην Ανθρωποσοφία ως το ζωντανό όν που πληρεί την Ανθρωποσοφία με τη Σοφία του Χριστού.  Φτάνει στο σημείο να εξισώνει την Ανθρωποσοφία με τα Πνεύματα της Σοφίας, που εμείς γνωρίζουμε ως τη Θυγατέρα.  Η Ανθρωποσοφία φαίνεται να έχει τη δύναμη και τα χαρακτηριστικά των Πνευμάτων της Σοφίας (Κυριότητες).  Από μια πλευρά μπορούμε να πούμε ότι η Κοσμική Οντότητα της Σοφίας πληρεί την Ανθρωποσοφία όπως ο Χριστός πληρεί το Άγιο Πνεύμα.  Για μια ακόμη φορά υποδεικνύεται η Θεϊκή Θηλυκή Τριάδα και η ισοδυναμία που μοιράζονται τα δύο σετ των τριών μελών της κάθε Τριάδας.

Το Συνέδριο των Χριστουγέννων, GA 260

Εάν ακούτε αυτό να αντηχεί στις καρδιές σας, αγαπητοί φίλοι μου, τότε θα ριζώσει μέσα σας μια πραγματική ένωση ανθρώπινων όντων για λογαριασμό της Ανθρωποσοφίας, που θα μεταφέρει στον έξω κόσμο το πνεύμα που επικρατεί σε ακτινοβόλο φως-σκέψη γύρω από τη δωδεκάεδρη πέτρα της αγάπης, όπου εύχομαι να ρίχνει φως και ζεστασιά στην πρόοδο των ανθρώπινων ψυχών και την πρόοδο του κόσμου.

Αντίληψη της Φύσης της Σκέψης, Ντόρναχ, 10 Ιανουαρίου 1915, GA 161

Ηλιακή εξέλιξη μέσα στη Γήινη ύπαρξη! Απλά σκεφτείτε πού φτάσαμε με αυτές τις σκέψεις.  Εξετάζουμε τη ροή της φιλοσοφικής εξέλιξης, της φιλοσοφικής σκέψης από την εποχή της αρχαίας Ελλάδας, και αντιλαμβανόμενοι πώς έγινε η εξέλιξη από φιλόσοφο σε φιλόσοφο λέμε στον εαυτό μας: Μέσα σ’ αυτή την εξέλιξη λειτουργούν όχι γήινοι νόμοι αλλά ηλιακοί νόμοι!  Οι νόμοι που την εποχή εκείνη κυριαρχούσαν μεταξύ των Πνευμάτων της Σοφίας και των Αρχαγγέλων, εμφανίζονται εκ νέου πάνω στη γη στη φιλοσοφική αναζήτηση για σοφία.

Διαβάστε στην Απόκρυφη Επιστήμη πως τα Πνεύματα της Σοφίας επενέβησαν κατά τη διάρκεια της εξέλιξης Ηλίου.  Ο άνθρωπος αναπτύσσει τη φιλοσοφία του χωρίς να αντιληφθεί ότι στην εξέλιξή της τα Πνεύματα της Σοφίας πάλλονται μέσα στην ψυχή του.  Η ύπαρξη του αρχαίου Ήλιου ζει στην εξέλιξη της φιλοσοφίας, πραγματικά και αληθινά ζει μέσα της.  

Στην οντότητα της Ανθρωποσοφίας βρίσκουμε σαφή και λεπτομερειακή βιογραφία μιας από τις τρείς όψεις της Θηλυκής Αγίας Τριάδας.  Με την ανάπτυξη σχέσης με την οντότητα Ανθρωποσοφία, ξεδιπλώνεται η σοφία του Χριστού αποκαλύπτοντας τα συμπαντικά έργα του Υιού (Ελοχίμ) και της Θυγατέρας (Κυριότητες).  Ο εξελισσόμενος επιστήμονας του πνεύματος χρειάζεται το Άγιο Πνεύμα για να αποκαλύψει τη φύση του Συμπαντικού Χριστού μέσω της οντότητας Ανθρωποσοφία στη σφαίρα του Εαυτός Πνεύμα.  Παρομοίως μέσω της Σοφίας (Πνεύματα της Σοφίας) αποκαλύπτεται η φύση του Υιού του Θεού Πατρός δια του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη σφαίρα του Πνεύματος Ζωής.  Κατόπιν δια μέσου της Μητέρας, αποκαλύπτεται ο Θεός Πατήρ από τις Αρχές στη σφαίρα του Ανθρώπου Πνεύματος.  Είναι καθήκον της Ανθρωποσοφίας να μας οδηγήσει στην κατανόηση των άλλων μελών αμφότερων των Τριάδων, της Αρσενικής και της Θηλυκής.  Μέσω της Ανθρωποσοφίας μπορούμε να επικοινωνούμε με τους ανώτερους κόσμους, να διακρίνουμε τη σοφία και να γνωρίσουμε τις οντότητες που κατοικούν στους κόσμους αυτούς.

Η Τριπλή Θεά

Έχουμε δει μέσω της εργασίας του Στάινερ, ότι στη διδασκαλία του υπονοείται μία Θηλυκή Αγία Τριάδα και ότι η Ανθρωποσοφία είναι ο οδηγός που μας βοηθάει να καταλάβουμε αυτά τα βαθιά μυστήρια του μέλλοντος.  Δύο σύγχρονοι σπουδαστές του Στάινερ, ο Βαλεντίν Τόμπεργκ και ο Ρόμπερτ Πάουελ, γράφουν σχετικά με τη Θηλυκή Αγία Τριάδα και αναφέρουν ως πηγή την Καβαλιστική παράδοση σχετικά με το Δένδρο της Ζωής.  Κανείς από τους δυο συγγραφείς δεν αναπτύσσει το θέμα παραπέρα και δεν ευθυγραμμίζει τις σκέψεις του με τις διδασκαλίες του Στάινερ.  Αλλά είχαν δίκαιο στο ότι ο Ιουδαϊκός μυστικισμός διδάσκει την ύπαρξη μιας θηλυκής θεϊκής αρχής που είναι τριάδα.  Ο Ιουδαϊκός Μυστικισμός και η Καμπάλα υποδεικνύουν ότι υπάρχει μια Θηλυκή Αγία Τριάδα που συνεργάζεται με την Αρσενική Αγία Τριάδα.

Σεκίναχ (Σοφία) ονομάζεται η «Ψυχή του Θεού», η «Μητέρα η οι Απαρχές» και ο «Μητρικός Χώρος».  Υπάρχει μια εσωτερική μεγαλοπρέπεια, που είναι η Σεκίναχ μαζί με το Άγιο Πνεύμα.  Η Σεκίναχ είναι τριπλή ως «Βασίλισσα», ως «Θυγατέρα» και ως «Νύμφη του Θεού».

Η Ιουδαϊκή Θηλυκή Τριάδα είναι κρυμμένη σε μυστικισμό.  Κάθε πλευρά της ανθρώπινης φύσης όπως και το σύμπαν φαίνεται να διαιρείται σε τριάδες.  Η τριάδα βρίσκεται στο ανθρώπινο σώμα με τη σκέψη, την ομιλία (τον αέρα που διέρχεται από το λάρυγγα) και το γάμο της σκέψης και της ομιλίας με το πνεύμα.  Παντού στην ανθρώπινη υπόσταση υπάρχουν τριάδες: σκέψη-συναίσθημα- θέληση, ξυπνητός-κοιμώμενος- ονειρευόμενος, σώμα- ψυχή – πνεύμα.  Είναι πολύ φυσικό μια και πλαστήκαμε κατ’ εικόνα του θείου, να βρίσκουμε τις τριάδες στον εαυτό μας και στον κόσμο.

Για τα Μυστήρια των Αρχαίων και των Σύγχρονων Καιρών, Ντόρναχ, 26 Δεκεμβρίου 1917, GA 180

Αυτά τα τρία, – το Πνεύμα που εμπνέει, η Παρθένος Μητέρα και ο Λόγος – θα πρέπει να υποστηρίζονται, και θα πρέπει να αναζητούνται μέσω της Πνευματικής Επιστήμης.  Προσπάθησα να επισημάνω αυτά τα πράγματα στις πρόσφατες διαλέξεις μου, όπου περιέγραψα τη μετάβαση από τα παλαιά Μυστήρια στα νέα.  Είπα ότι η Αρχαιότητα προχώρησε με τα Μυστήριά της μέχρι το σημείο που να μπορεί να λατρεύει την Παλλάδα Αθηνά, την Παρθένο Σοφία.  Η Παλλάδα Αθηνά είναι αληθινά μια παρθένος υπόσταση.  Αυτή η Παρθένος Σοφία στην αρχαία εποχή δεν γέννησε τον Λόγο.  Αυτό είναι ακριβώς το χαρακτηριστικό γνώρισμα της αρχαίας Ελλάδας: σταματάει ακριβώς στην Παρθένο Σοφία, ενώ η Νέα Εποχή περνά στον Υιό της Παρθένου Σοφίας – στο Λόγο, ο οποίος είναι εκεί στο υλικό επίπεδο με αυτό που το εκπροσωπεί: με τον ανθρώπινο λόγο, την ανθρώπινη ομιλία, τη γλώσσα.  Επειδή η ανθρώπινη ομιλία μπορεί πραγματικά να θεωρηθεί από την άποψη της σύνδεσής της με τη Σοφία (Wisdom).  Στη γήινη ζωή του ανθρώπου, η Σοφία (Wisdom) ζει δια μέσου της ανθρώπινης σκέψης.  Ο αέρας που εκπνέουμε δια μέσου του λάρυγγά μας, διαμορφώνεται από το λάρυγγα και τις κινήσεις του, και συνδέεται με τη Σοφία (Wisdom) που κατοικεί στις σκέψεις μας, και το περιεχόμενο που έχουμε να εκφράσουμε είναι το Πνεύμα που εμπνέει.  Κάθε φορά που μιλάτε – δεν έχει σημασία πόσο βλάσφημη είναι η ώθηση της ομιλίας σας-έχετε εκφράσει τη γήινη εκπροσώπηση της Τριάδας.  Η σκέψη στο κεφάλι σας και ο διαμορφωμένος αέρας που διέρχεται από το λάρυγγά σας-αυτά τα δυο συνδέονται και ενώνονται υπό την επίδραση του Πνεύματος (σαν να λέμε, εκφράζεις πράγματα του αισθητού κόσμου που συνδέονται από το ίδιο το δέκτη των εκφράσεων).

Είναι στ’ αλήθεια η γήινη έκφραση της Τριάδας.  Και η Θεότητα, η πνευματική Τριάδα πρέπει να τη στηρίξει, η Σοφία που αγκαλιάζει τα πάντα, η οποία γίνεται Διδασκαλία για την Ανθρωπότητα, και η οποία εκφράζει το Συμπαντικό περιεχόμενο.  Η Ανθρωποσοφική Πνευματική Επιστήμη δεν μπορεί να δεχθεί η να ομολογήσει την πίστη της σε κανένα γήινο καταστατικό χάρτη, επειδή παρά τους οποιουσδήποτε ισχυρισμούς, ένας ανθρώπινος καταστατικός χάρτης απλά θα προβάλλει ισχύ.  Η Ανθρωποσοφική Πνευματική Επιστήμη προσλαμβάνει τον Παρθένο συμπαντικό Λόγο με τη μέγιστη ειλικρίνεια.

Αν σκεφτούμε κατά την έννοια της Ανθρωποσοφικής Πνευματικής Επιστήμης, τότε βλέπουμε ότι το περιεχόμενο όλων αυτών που παρουσίασε η Επιστήμη αυτή, δεν είναι ένα σύνολο θεωριών ή αφηρημένων ιδεών αλλά μια ζωντανή οντότητα που μας γεμίζει και μας πληρεί, επειδή ακόμη μπορεί να γεμίσει τις ψυχές μας με ενεργές ωθήσεις.  Έτσι η Ανθρωποσοφία γίνεται ο Λόγος (Word), η Διδασκαλία όχι απλά κατά μια εκπαιδευτική έννοια.  Η πνευματική-επιστημονική Σοφία καλλιεργείται για να υπηρετήσει την κοινωνική ζωή.  Ο Λόγος (Word) ο ίδιος έρχεται για κοινωνική υπηρεσία, και το περιεχόμενο που εκφράζει-το οποίο κατέβηκε από τους υπεραισθητούς κόσμους στον κόσμο των αισθήσεων, για να γίνει η βάση των ωθήσεών μας για δράση, είναι το Πνεύμα που εμπνέει.  Έτσι λοιπόν θα έλεγα: Αναζητούμε την Παλλάδα Αθηνά, την Παρθένο Σοφία (Wisdom), την Παρθένο Σοφία (Wisdom) του Σύμπαντος, αλλά επίσης αναζητούμε και τον Υιό που γεννήθηκε από αυτήν, ο οποίος βρίσκει έκφραση στο εξής: σε όλα τα πράγματα που κάνουμε ή που θα κάνουμε στην κοινωνική ζωή, η Παρθένος Σοφία εργάζεται μαζί μας, δίνοντάς μας αυτό που θα γίνει η ώθηση που θα οδηγεί τη θέληση και την πράξη μας.  Τότε εκφράζουμε το Πνεύμα-το Άγιο Πνεύμα, το υπεραισθητό-στις αντιληπτές από τις αισθήσεις πράξεις μας πάνω στο υλικό επίπεδο.

Στη σφαίρα της ψυχής υπάρχουν τρείς ψυχικές δυνάμεις που εργάζονται στην Αισθαντική Ψυχή, στη Διανοητική Ψυχή και στην Ψυχή Συνείδησης.  Κάθε μια από τις δυνάμεις αυτές εκπροσωπείται από μια από τις «τρεις Μαρίες» κάτω από το σταυρό του Χριστού.  Κάθε μια από τις Μαρίες εκπροσωπεί ένα στάδιο πνευματικής ανάπτυξης που σχετίζεται με τις τρείς πλευρές της ψυχής.  Η Αισθαντική Ψυχή εκπροσωπείται από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, η Διανοητική Ψυχή εκπροσωπείται από τη Μαρία τη σύζυγο του Κλεόπα, και η Ψυχή Συνείδησης εκπροσωπείται από τη Μητέρα του Ιησού.  Ο Στάινερ περιγράφει τις τρεις Μαρίες και τη σχέση τους με τα τρία μέρη της ψυχής στην παρακάτω περικοπή.

Ευαγγέλιο του Ιωάννη, Βασιλεία, Διάλεξη 5, 20 Νοεμβρίου 1907, GA 100

Ας αναλογιστούμε τώρα μια άλλη σκηνή από το Ευαγγέλιο αυτό.  Στο Κατά Ιωάννη κεφ. 19 στ. 25 διαβάζουμε: «Τώρα έστεκαν κάτω από το σταυρό του Ιησού, η Μητέρα Του και η αδελφή της Μητέρας Του, η Μαρία η σύζυγος του Κλεόπα και η Μαρία η Μαγδαληνή».  Αν επιθυμούμε να κατανοήσουμε το Ευαγγέλιο αυτό είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε ποιες ήταν οι τρείς αυτές γυναίκες.  Συνήθως δεν δίνουμε το ίδιο όνομα σε δυο αδελφές, ούτε και σε προηγούμενες εποχές συνηθίζονταν αυτό το πράγμα.  Το εδάφιο που αναφέραμε αποδεικνύει ότι η σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, η μητέρα του Ιησού δεν λεγόταν Μαρία.  Αν ψάξουμε όλο το Ευαγγέλιο αυτό δεν θα βρούμε πουθενά να αναφέρει ότι η Μητέρα του Ιησού ονομάζονταν Μαρία.  Στη σκηνή του Γάμου στην Κανά για παράδειγμα στο Κεφάλαιο 2 διαβάζουμε ότι «η μητέρα του Ιησού ήταν εκεί».  Με τις λέξεις αυτές υποδεικνύεται κάτι σημαντικό, κάτι που το καταλαβαίνουμε μόνο όταν γνωρίζουμε πώς ο συγγραφέας του Ευαγγελίου χρησιμοποιεί τις λέξεις του.  Τι σημαίνει η έκφραση «η μητέρα του Ιησού»;  Έχουμε δει ότι ο άνθρωπος συνίσταται από φυσικό, αιθερικό και αστρικό σώμα.  Δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε τη μετάβαση του αστρικού σώματος στο Εαυτός Πνεύμα τόσο απλοποιημένα.  Το Εγώ μετασχηματίζει το αστρικό σώμα πολύ αργά και σταδιακά στην αισθαντική ψυχή, τη διανοητική ψυχή και την πνευματική ψυχή.  Το Εγώ συνεχίζει να εργάζεται και μόνο όταν έχει αναπτύξει την πνευματική ψυχή είναι ικανό να την εξαγνίσει τόσο ώστε να ξεπροβάλλει ο Εαυτός Πνεύμα μέσα της.

Ο Άνθρωπος Πνεύμα θα αναπτυχθεί στο μακρινό μέλλον, και το Πνεύμα Ζωής είναι επίσης σε εμβρυακό στάδιο στους περισσότερους ανθρώπους σήμερα.  Η ανάπτυξη του Εαυτός Πνεύμα μόλις έχει ξεκινήσει.  Είναι στενά συνδεδεμένο με την πνευματική ψυχή (κάπως όπως ένα σπαθί στη θήκη του).  Η αισθαντική ψυχή είναι κατά παρόμοιο τρόπο ενωμένη με το αστρικό σώμα.  Έτσι το ανθρώπινο όν αποτελείται από εννέα μέρη ή αρχές.  Αλλά επειδή ο Εαυτός Πνεύμα με την πνευματική ψυχή, και η αισθαντική ψυχή με το αστρικό σώμα είναι τόσο στενά ενωμένα, συχνά μιλάμε για επτά τμήματα.  Ο Εαυτός Πνεύμα είναι το ίδιο όπως το «Άγιο Πνεύμα», που σύμφωνα με τον εσωτερικό χριστιανισμό, είναι η καθοδηγητική Οντότητα στον αστρικό κόσμο.  Σύμφωνα με την ίδια διδασκαλία το Πνεύμα Ζωής αποκαλείται ο Λόγος (Word) ή ο Υιός, και ο Εαυτός Πνεύμα είναι το «Πνεύμα του Πατρός» ή ο «Πατήρ».

Εκείνα τα ανθρώπινα όντα που μέσα τους είχε γεννηθεί ο Εαυτός Πνεύμα, ονομάζονταν Παιδιά του Θεού.  Στους ανθρώπους αυτούς «το φως φώτιζε μέσα στο Σκοτάδι και αυτοί πήραν το φως».  Εξωτερικά ήταν άνθρωποι με σάρκα και αίμα, αλλά έφεραν μέσα τους έναν ανώτερο άνθρωπο.  Ο Εαυτός Πνεύμα είχε γεννηθεί μέσα τους από την πνευματική ψυχή.  Η «μητέρα» ενός τέτοιου πνευματοποιημένου ανθρώπου δεν ήταν η σωματική του μητέρα, αλλά αυτή που βρίσκεται μέσα του: είναι η εξαγνισμένη και πνευματοποιημένη πνευματική ψυχή, είναι η θεμελιώδης αρχή που γεννά τον ανώτερο άνθρωπο.  Αυτή η πνευματική γέννα, μια γέννα στην ανώτατη έννοιά της, περιγράφεται στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.  Ο Εαυτός Πνεύμα ή το Άγιο Πνεύμα χύνεται μέσα στην εξαγνισμένη στο ύψιστο βαθμό Πνευματική Ψυχή.  Αυτό αναφέρεται με τις λέξεις, «Είδα το Πνεύμα να κατέρχεται από τον ουρανό ως περιστερά, και να κάθεται πάνω του». (Κατά Ιωάννη κεφ. 1, στιχ. 32).

Η Πνευματική Ψυχή ως η καθοδηγητική αρχή μέσα στην οποία αναπτύσσεται ο Εαυτός Πνεύμα, αποκαλείται «μητέρα του Χριστού», ή «Παρθένος Σοφία» στις σχολές του αποκρυφισμού.  Δια μέσου της γονιμοποίησης της Παρθένου Σοφίας μπόρεσε να γεννηθεί ο Χριστός στον Ιησού από τη Ναζαρέτ.  Στην απόκρυφη σχολή του Διονύσιου, η Διανοητική Ψυχή αποκαλούνταν «Μαρία», και η Αισθαντική Ψυχή «Μαρία Μαγδαληνή». 

Η Μαρία Μαγδαληνή εκπροσωπεί τη διαδικασία εξαγνισμού του αστρικού σώματος για να αναπτύξει νέα όργανα υπεραισθητικής αντίληψης.  Γι’ αυτό ο πνευματικός επιστήμονας πρέπει να κατανοήσει και να περάσει αυτό το στάδιο πνευματικής ανάπτυξης.  Η κυριαρχία επί των επιθυμιών του αστρικού σώματος είναι απαραίτητο στάδιο απάρνησης και εξαγνισμού.

Στοχασμοί επάνω στη Συνείδηση, Υπερ-συνείδηση και Υπο-συνείδηση, Μόναχο, 2 Φεβρουαρίου 1912, GA 143

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος επιθυμεί πολύ έντονα να είναι η μετεμψυχωμένη Μαρία Μαγδαληνή, (Κάποτε ανέφερα ότι έχω ήδη συναντήσει στη ζωή μου είκοσι τέσσερις μετεμψυχωμένες Μαρίες Μαγδαληνή).  Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάποιος επιθυμεί σφοδρά να είναι η Μαρία Μαγδαληνή.  Αλλά επίσης ας υποθέσουμε ότι το άτομο αυτό δεν έχει εξομολογηθεί αυτή την επιθυμία του στον εαυτό του (δεν χρειάζεται να εξομολογηθούμε τις επιθυμίες μας στον εαυτό μας-δεν είναι απαραίτητο).  Κάποιος λοιπόν μπορεί να διαβάσει την ιστορία της Μαρίας της Μαγδαληνής και του αρέσει υπερβολικά.  Η επιθυμία του να είναι η Μαρία Μαγδαληνή μπορεί τώρα ξαφνικά να εμφανιστεί στο υποσυνείδητό του.  Το άτομο αυτό στη συνήθη συνείδησή του δεν έχει αντιληφθεί κάτι πέρα από το ότι συμπαθεί το χαρακτήρα αυτό.  Το άτομο έχει μια συμπάθεια για το χαρακτήρα (της Μαρίας Μαγδαληνής).  Το συνειδητοποιεί στην άνω συνείδησή του.  Στο υποσυνείδητό του όμως υπάρχει ο διακαής πόθος να είναι αυτός η Μαρία Μαγδαληνή, αν και δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτόν (τον πόθο).  Δεν τον απασχολεί το θέμα.  Στη ζωή του οδηγείται από τη συνήθη συνείδησή του.  Κινείται στον κόσμο χωρίς καθόλου να πιέζεται να συνειδητοποιήσει αυτό το λανθασμένο γεγονός στη συνείδησή του – την έντονη επιθυμία να είναι η Μαρία η Μαγδαληνή.  Επίσης ας υποθέσουμε ότι το άτομο αυτό έχει πετύχει κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάποιο είδος απόκρυφης εκπαίδευσης.  Αυτό του δίνει τη δυνατότητα να κατέβει στο υποσυνείδητό του χωρίς να συνειδητοποιεί το γεγονός ότι «μέσα μου ζει η επιθυμία να είμαι η Μαρία η Μαγδαληνή»-δεν θα το συνειδητοποιούσε όπως συνειδητοποιεί ένα πονοκέφαλο.

Αν συνειδητοποιούσε την επιθυμία να είναι η Μαρία η Μαγδαληνή, τότε θα φερόταν λογικά και θα την αντιμετώπιζε όπως τον πονοκέφαλο-δηλαδή θα προσπαθούσε να απαλλαγεί από αυτή.  Αλλά αυτό δεν συμβαίνει μέσω μιας μη κανονικής εσόδου στο υποσυνείδητο, επειδή η επιθυμία του γίνεται κάτι που είναι έξω από την ατομικότητά του, και στο συγκεκριμένο άτομο εμφανίζεται ως όραμα: «Είσαι η Μαρία Μαγδαληνή».  Αυτό το γεγονός στέκεται μπροστά του, προβάλλεται έξω από την οντότητά του.  Επί πλέον ένας άνθρωπος σ’ αυτό το στάδιο ανάπτυξης δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει ένα τέτοιο γεγονός με το Εγώ του.  Αυτή η έλλειψη ελέγχου δεν υπάρχει όταν κάνουμε κανονική, στέρεα και απολύτως προσεκτική πνευματική εκπαίδευση, επειδή τότε το Εγώ συνοδεύει όλα τα βιώματα σε κάθε σφαίρα.  Αλλά από τη στιγμή που το Εγώ δεν συνοδεύει όλες τις εμπειρίες μας, το γεγονός που περιγράψαμε μπορεί να δημιουργηθεί ως ένα αντικειμενικό εξωτερικό συμβάν.

Ο παρατηρητής πιστεύει ότι μπορεί να θυμηθεί τα γεγονότα που συνδέονται με τη Μαρία Μαγδαληνή και αισθάνεται ο ίδιος ότι είναι η Μαρία Μαγδαληνή.  Αναμφισβήτητα αυτό μπορεί να γίνει.  Δίνω έμφαση στην πιθανότητα αυτή, επειδή σας δείχνει ότι μόνο η προσεκτική εκπαίδευση και η επιμέλεια με τα οποία εισερχόμαστε στον αποκρυφισμό, μπορούν να μας γλυτώσουν από τέτοια λάθη.  Αν γνωρίζουμε ότι πρέπει πρώτα να δούμε μπροστά μας ένα ολόκληρο κόσμο, ότι πρέπει να δούμε γύρω μας πραγματικά γεγονότα, όχι κάτι που αναφέρεται στον εαυτό μας, αλλά κάτι που αν και είναι μέσα μας, εμφανίζεται ως εικόνα ενός ολόκληρου κόσμου-αν γνωρίζουμε ότι θα είναι καλό να θεωρούμε ότι αυτό που βλέπουμε αρχικά μπροστά μας είναι η προβολή της εσωτερικής μας ζωής-τότε έχουμε καλή προστασία από τα λάθη που μπορεί να μας ταλανίζουν στο μονοπάτι.  Το καλύτερο απ’ όλα είναι να θεωρούμε αρχικά οτιδήποτε δημιουργείται από την εσωτερική μας οντότητα σαν να ήταν ένα εξωτερικό γεγονός.  Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτά τα γεγονότα δημιουργούνται από τις επιθυμίες μας, τις ματαιοδοξίες μας και από φιλοδοξία: με λίγα λόγια από όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινoυ εγωισμού.

Γιατί Η Σοφία δεν είναι το Άγιο Πνεύμα

Πολλή σύγχυση περιβάλλει την ιδέα της θέσης της Σοφίας σε συσχετισμό με την Αρσενική Τριάδα.  Αυτή συχνά συγχέεται με το Άγιο Πνεύμα (τρίτο πρόσωπο της Αρσενικής Τριάδας) σε μια προσπάθεια να Την κάνουν τη θηλυκή πλευρά της Τριάδας.  Αποκαλείται η θηλυκή πλευρά του Ιησού (δεύτερο πρόσωπο της Τριάδας).  Επίσης αποκαλείται Σοφία (Wisdom), η οποία ήταν παρούσα στη δημιουργία όπως ο Θεός Πατήρ (πρώτο πρόσωπο της Τριάδας).  Απεικονίζεται επίσης ως ή εξελισσόμενη ανθρώπινη συνείδηση-η Ανθρωποσοφία.  Η Σοφία συνδυάζεται και κατατάσσεται με πολλούς τρόπους εκτός από τον προφανή: της Θεϊκής Θηλυκής Τριάδας.

Ας εξετάσουμε μερικές παρατηρήσεις του Ρούντολφ Στάινερ σχετικά με το ζήτημα του γιατί η Σοφία συγχέεται με το Άγιο Πνεύμα.

Το Μυστήριο του Γολγοθά, Κολωνία, 2 Δεκεμβρίου 1906, GA 97

Το ίδιο γεγονός που έλαβε χώρα πάνω στο Γολγοθά έλαβε χώρα και στα αρχαία Μυστήρια.  Κάτω από το Σταυρό έστεκε ο Μαθητής «τον οποίο αγαπούσε ο Κύριος», ο Μαθητής που είχε γείρει πάνω στο στήθος του και είχε ανυψωθεί στην καρδιά του.  Οι γυναίκες επίσης ήταν κάτω από το Σταυρό: η μητέρα του Ιησού, η αδελφή της μητέρας του Μαρία και η Μαρία Μαγδαληνή.  Ο Ιωάννης δεν αναφέρει ότι η μητέρα του Ιησού ονομάζονταν «Μαρία», αλλά ότι αυτό ήταν το όνομα της αδελφής της μητέρας του.  Το όνομα της μητέρας του ήταν «Σοφία».

Ο Ιωάννης βαπτίζει τον Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό.  Ένα περιστέρι κατεβαίνει από τον ουρανό.  Τη στιγμή αυτή πραγματοποιείται ένα πνευματικό γεγονός σύλληψης.  Αλλά ποιά είναι η μητέρα του Ιησού που συλλαμβάνει τη στιγμή αυτή?

Ο Chela, ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, τη στιγμή αυτή απελευθερώνει τον εαυτό του από το Εγώ του, το υψηλά ανεπτυγμένο Μάνας του (Εαυτός Πνεύμα) καρποδοτείται και το Μπούντι (Πνεύμα Ζωής) εισέρχεται μέσα του.  Το υψηλά ανεπτυγμένο Μάνας που υποδέχτηκε το Μπούντι είναι Σοφία (Wisdom)-Σοφία, η Μητέρα που καρποδοτείται από τον Πατέρα του Ιησού.  Η Μαρία που είναι το ίδιο με Μάγια, έχει τη γενική σημασία του «όνομα Μητέρα».  Το Ευαγγέλιο καταγράφει: «Ο Άγγελος ήλθε σ’ αυτήν και της είπε: Μη φοβού Μαριάμ, εύρες χάριν παρά τω Θεώ, -και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν-Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι».  Το Άγιο Πνεύμα είναι ο πατέρας του Ιησού˙ το κατερχόμενο περιστέρι καρποδοτεί τη Σοφία που ζει μέσα στον Ιησού.

Το Ευαγγέλιο λοιπόν θα πρέπει να διαβαστεί ως εξής: «Κάτω από το Σταυρό στέκονταν η μητέρα του Ιησού, η Σοφία».  Στη μητέρα αυτή ο Ιησούς είπε: «Γυναίκα, κοίταξε τον γιό σου».  Αυτός ο ίδιος είχε μεταφέρει τη Σοφία που ζούσε μέσα του στο Μαθητή Ιωάννη, τον είχε μεταμορφώσει σε γιο της Σοφίας και είπε: «Κοίταξε τη μητέρα σου».  «Από εδώ και στο εξής θα πρέπει να αναγνωρίζεις τη θεία σοφία σαν μητέρα σου και να αφοσιώσεις τον εαυτό σου μόνο σ’ αυτήν».  Ο Ιωάννης έχει καταγράψει αυτή τη θεία σοφία, η Σοφία είναι ενσωματωμένη στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.  Ο Ιησούς του έδωσε αυτή τη σοφία και ο Χριστός τον εξουσιοδότησε να τη μεταφέρει στον κόσμο. 

Η Ψυχή Συνείδησης (Πνευματική Ψυχή) είναι το σπίτι της Παρθένου Σοφίας και σε μικροκοσμικό και σε μακροκοσμικό επίπεδο.  Το Άγιο Πνεύμα είναι αληθινά ξεχωριστό και διαφορετικό από τη Σοφία, την Ανθρωποσοφία ή από τη Μητέρα των Όλων.

Το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, Η Φύση της Παρθένου Σοφίας και του Αγίου Πνεύματος, Αμβούργο, 31 Μαΐου 1908, GA 103

Ο Πατέρας του Ιησού Χριστού είναι το Άγιο Πνεύμα, που έφερε το Χριστό στα σώματα του Ιησού.

Στην Αίγυπτο το πλήρως πνευματοποιημένο αστρικό σώμα ονομάζονταν η Παρθένος Σοφία.  Το αιθερικό σώμα που παραλάμβανε την Παρθένο Σοφία ονομάζονταν το Άγιο Πνεύμα.  Ο καρπός της ένωσής της ονομάζονταν ο Υιός του Ανθρώπου.

Ο Εαυτός Πνεύμα ή Άγιο Πνεύμα ρέει μέσα στην εξαγνισμένη Ψυχή Συνείδησης.  Η Ψυχή Συνείδησης ονομάζεται η «μητέρα του Χριστού» ή της σχολές εσωτερισμού η «Παρθένος Σοφία».  Η Διανοητική Ψυχή και η Αισθαντική Ψυχή ονομάζονταν Μαρία και Μαρία Μαγδαληνή.

Η Σοφία πρέπει να γίνει η οντότητα που φωτίζει άμεσα τα ανθρώπινα όντα.  Αφού περάσει από μέσα της, η Σοφία θα πάρει την οντότητά της μαζί της και θα της την παρουσιάσει εξωτερικά-σαν Ανθρωποσοφία.

Ο Χριστός θα εμφανιστεί σε πνευματική μορφή κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα όχι απλά σαν εξωτερικό γεγονός, αλλά στο βαθμό που θα βρούμε τη δύναμη που εκπροσωπείται από την αγία Σοφία.

Μετασχηματίζει κάποιος το αστρικό του σώμα στην αγνή, ενάρετη, σοφή Παρθένο Σοφία και φωτίζεται από ψηλά-ή αν θέλετε «επισκιάζεται» από το «Άγιο Πνεύμα» το κοσμικό, συμπαντικό «Εγώ».

Αυτή είναι η μεγάλη σχολή της Παρθένου Σοφίας, το Ευαγγέλιο του Ιωάννη καθ’ εαυτό.

Η Πνευματική Επιστήμη έχει την αποστολή να ανυψώσει τη Χριστιανοσύνη στη Σοφία, στη σωστή κατανόηση του Χριστιανισμού. 

Υπάρχει ένα σχόλιο το οποίο αναφέρεται από πολλούς συγγραφείς ως απόδειξη ότι ο Στάινερ πίστευε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι θηλυκό και ίσως να είναι η Σοφία.  Πρόκειται για ημιτελές σχόλιο που προέρχεται από «σημειώσεις» σε μιά επιστολή σε έναν από τους μαθητές του Στάινερ στα πρώτα χρόνια του Ανθρωποσοφικού Σωματείου.  Σύμφωνα με την έρευνα του συγγραφέα αυτή η πηγή δεν επιβεβαιώνεται πουθενά αλλού.  Με προσεκτική ανάγνωση μπορείτε να δείτε ότι ο Στάινερ δεν λέγει ότι η Σοφία είναι το Άγιο Πνεύμα.

Επιστολή στον Βίλχελμ Χούμπε-Σλάιντεν, 1902, GA 39

Είναι αναμφίβολα σωστό ότι ο Χριστός μέσα μας δεν διαφέρει πραγματικά από αυτό που το θεολογικό δόγμα αποκαλεί Άγιο Πνεύμα, αλλά μου φαίνεται ότι παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να κάνουμε διαχωρισμό των δύο εννοιών σε σχέση με κάτι άλλο.  Το Άγιο Πνεύμα και ο Χριστός μέσα μας είναι ένα και το αυτό, αλλά σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης.  Κάποιος μπορεί να πει ότι το «Άγιο Πνεύμα» είναι η (θηλυκή) αρχή Μητέρα της (αρσενικής) αρχής Υιός Χριστός.  Χρωστάμε το «Χριστό μέσα μας» στην εξέλιξη που γίνεται μέσα μας δια του «Αγίου Πνεύματος» (ή Χριστό-δημιουργό). 

Σε ένα άλλο σημείο βρίσκουμε ένα κάπως αόριστο σχόλιο που προκαλεί σύγχυση σχετικά με το Άγιο Πνεύμα και τη θηλυκή φύση του.  Αλλά μια προσεκτικότερη εξέταση θα δείξει ότι ο Στάινερ δεν λέει ότι το Άγιο Πνεύμα και η Σοφία είναι ένα και το αυτό πράγμα.

Συλλογή Άρθρων και Επιστολών, GA 39

Αρχικά το Άγιο Πνεύμα δεν ήταν κάτι άλλο παρά η μητέρα του Θεού (Ίσιδα κλπ.).  Ο Χριστιανισμός απέρριψε αυτή τη θηλυκή αρχή (Ίσιδα) και κράτησε μόνο τον Υιό.

Στο Άγιο Πνεύμα ο Χριστιανισμός κράτησε ένα στοιχείο της θηλυκής αρχής.  Γι’ αυτό το λόγο στο Χριστιανικό δόγμα κατά φυσικό τρόπο το Άγιο Πνεύμα συγχωνεύεται με τον «Υιό».  Είναι ένα και το αυτό.  Η απορριφθείσα αρχή Ίσιδα έγινε ακατανόητη ως ‘Άγιο Πνεύμα» από τη μια πλευρά, και από την άλλη υιοθετήθηκε με εξωτερικό τρόπο ως η «Παρθένος Μαρία».  Η Ίσιδα πρώτα διαλύθηκε μέσα στο «Άγιο Πνεύμα» και μετά αποκαταστάθηκε ως «Μαρία» χωρίς οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν το συσχετισμό. 

Εσωτερικός Χριστιανισμός: Η Παρθένος Σοφία, Διάλεξη ΧΙΙ, GA 103

Το γεγονός ότι το σώμα που είχε αφήσει πίσω ο Ιησούς από Ναζαρέτ, ήταν τόσο ώριμο, τόσο τέλειο, που μπόρεσε να διεισδύσει μέσα του ο ηλιακός Λόγος, η οντότητα των έξη Ελοχίμ που είναι η πνευματική οντότητα του ήλιου.  Μπόρεσε να ενσαρκωθεί για τρία χρόνια στο σώμα αυτό, της δόθηκε η δυνατότητα να γίνει σάρκα.  Ο ηλιακός Λόγος που μπορεί να λάμψει μέσα στα ανθρώπινα όντα δια της φώτισης, ο ηλιακός Λόγος καθαυτός, το Άγιο Πνεύμα, εισήλθε.  Το συμπαντικό εγώ, το κοσμικό εγώ, εισήλθε και στη συνέχεια για τρία χρόνια ο ηλιακός Λόγος μίλησε μέσω του σώματος του Ιησού.  Ο Χριστός ομιλεί μέσα από το σώμα του Ιησού κατά τη διάρκεια των τριών εκείνων ετών. 

Το Άγιο Πνεύμα ήταν το όχημα για την ενσάρκωση του Χριστού, όχι η Σοφία.  Δείχνεται ξεκάθαρα ότι η Φύση του Αγίου Πνεύματος είναι διαφορετική από την εξέλιξη της Παρθένου Σοφίας στην ανθρώπινη ψυχή που επιτυγχάνεται με τη βοήθεια της Σοφίας (Ανθρωποσοφία).

Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, Η Φύση της Παρθένου Σοφίας και του Αγίου Πνεύματος, Διάλεξη XII,31 Μαΐου 1908, Αμβούργο, GA 103

Δύο πράγματα χρειάζονται γι’ αυτό συγκεκριμένα, ότι το ανθρώπινο όν προετοιμάζει τον εαυτό του με την κάθαρση και τη φώτιση και μετά ανοίγει ελεύθερα την εσώτερή του οντότητα στον πνευματικό κόσμο.  Αναφορικά με τη σύνδεση αυτή μπορούμε να παρομοιάσουμε την εσωτερική του φύση με το θηλυκό στοιχείο και το πνευματικό εξωτερικό με το αρσενικό.  Η εσωτερική οντότητα πρέπει να γίνει αρκετά ευαίσθητη στην υποδοχή του ανώτερου εαυτού.  Όταν αυτό συμβεί, τότε ο ανώτερος εαυτός του ανθρώπου ρέει μέσα του από τον πνευματικό κόσμο.  Κάποιος μπορεί να ρωτήσει: που είναι αυτός ο ανώτερος εαυτός του ανθρώπου;  Είναι μέσα στο άτομο;  Όχι δεν είναι εκεί.  Στον Κρόνο, στον Ήλιο και στη Σελήνη, ο ανώτερος εαυτός ήταν διαχυμένος σε όλο το σύμπαν.  Τότε το Κοσμικό Εγώ ήταν απλωμένο πάνω σε ολόκληρο το ανθρώπινο είδος, αλλά τώρα οι άνθρωποι έχουν την έγκριση να δουλέψουν πάνω στον εαυτό τους.  Αυτό σημαίνει ότι η ανθρώπινη εσωτερική φύση, με άλλα λόγια, το αστρικό σώμα πρέπει να καθαριστεί, να εξαγνιστεί και να εξευγενιστεί και να υποβληθεί σε κάθαρση, τότε το άτομο μπορεί να ελπίζει ότι το εξωτερικό πνεύμα θα ρεύσει μέσα του για τη φώτισή του.  Αυτό θα συμβεί όταν το ανθρώπινο όν έχει προετοιμαστεί πολύ καλά, έχει υποβάλλει το αστρικό του σώμα σε κάθαρση, και με τον τρόπο αυτό έχει εξελίξει τα εσωτερικά όργανα αντίληψης του.  Το αστρικό σώμα σε κάθε περίπτωση έχει προοδεύσει τόσο πολύ ώστε να βουτάει κάτω μέσα στο αιθερικό και το φυσικό σώμα και να επέρχεται ο φωτισμός.  Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι το αστρικό σώμα αποτυπώνει τα όργανά του πάνω στο αιθερικό σώμα, προσφέροντας τη δυνατότητα στο ανθρώπινο όν να αντιλαμβάνεται τον πνευματικό κόσμο γύρω του, προσφέροντας τη δυνατότητα στην εσωτερική του οντότητα, στο αστρικό σώμα, να παραλαμβάνει από το αιθερικό σώμα αυτό που είναι ικανό να του προσφέρει, αυτό που το αιθερικό σώμα απορροφά από το σύμπαν, από το Κοσμικό Εγώ.

Το καθαρισμένο, εξαγνισμένο αστρικό σώμα, που δεν φέρει μέσα του τη στιγμή της φώτισης καμία από τις ακάθαρτες εντυπώσεις του φυσικού κόσμου, αλλά μόνο τα όργανα αντίληψης του πνευματικού κόσμου αποκαλείται στον εσωτερικό Χριστιανισμό η «αγνή, ενάρετη, σοφή Παρθένος Σοφία».  Με όλα αυτά που λαμβάνει ο μαθητής κατά την κάθαρση, καθαρίζει και εξαγνίζει το αστρικό του σώμα ώστε αυτό μετασχηματίζεται σε Παρθένο Σοφία.  Και όταν η Παρθένος Σοφία συναντά το Κοσμικό Εγώ, το Συμπαντικό Εγώ που προκαλεί τη φώτιση, ο μαθητής περιβάλλεται από φως, πνευματικό φως.  Αυτή η δεύτερη δύναμη που προσεγγίζει την Παρθένο Σοφία ονομάζεται στον εσωτερικό Χριστιανισμό (όπως επίσης ονομάζεται και σήμερα) το «Άγιο Πνεύμα».  Επομένως είναι σωστό να πούμε σύμφωνα με τον εσωτερικό Χριστιανισμό, ότι μέσω της διαδικασίας μύησης ο Χριστιανός εσωτεριστής φτάνει στον εξαγνισμό και καθαρισμό του αστρικού του σώματος, μετατρέπει το αστρικό του σώμα σε Αγία Σοφία και φωτίζεται από επάνω (επισκιάζεται αν θέλετε) από το «Άγιο Πνεύμα», από το Κοσμικό, Συμπαντικό Εγώ.  Και ένα άτομο που έχει φωτιστεί έτσι, το οποίο με άλλα λόγια σύμφωνα με τον Εσωτερικό Χριστιανισμό έχει δεχτεί το «Άγιο Πνεύμα» μέσα του, ομιλεί πάραυτα με διαφορετικό τρόπο.

Πώς ομιλεί ? Όταν ομιλεί για τον Κρόνο, τον Ήλιο και τη Σελήνη, για τα διάφορα μέλη του ανθρώπινου όντος, για τις διαδικασίες της κοσμικής εξέλιξης, δεν εκφράζει την άποψή του.  Οι απόψεις του δεν έχουν καμμιά θέση εδώ.  Όταν ένα τέτοιο άτομο ομιλεί για τον Κρόνο, είναι ο ίδιος ο Κρόνος που μιλάει δια μέσου του.  Όταν μιλάει για τον Κρόνο, οι Πνευματικές Οντότητες του Κρόνου μιλούν μέσω του.  Αυτός είναι το εργαλείο.  Το ατομικό του εγώ έχει επισκιαστεί, που σημαίνει ότι σε τέτοιες στιγμές έχει γίνει διαπροσωπικό και είναι το Κοσμικό Συμπαντικό Εγώ που χρησιμοποιεί το εγώ του σαν εργαλείο μέσω του οποίου ομιλεί.

Έτσι λοιπόν έχουμε αποκτήσει δυο έννοιες στην πνευματική τους σημασία.  Έχουμε μάθει τη φύση της Παρθένου Σοφίας, που είναι το εξαγνισμένο αστρικό σώμα, και τη φύση του «Αγίου Πνεύματος», του Κοσμικού Συμπαντικού Εγώ, που παραλαμβάνεται από την Παρθένο Σοφία και μπορεί πλέον να μιλάει από το εξαγνισμένο αστρικό σώμα.  Υπάρχει και κάτι άλλο για να επιτευχθεί, ένα ακόμη πιο υψηλό στάδιο, που είναι η ικανότητα να βοηθήσουμε κάποιον άλλο, η ικανότητα να του δώσουμε την ώθηση να πετύχει τα δυο αυτά πράγματα.  Οι άνθρωποι της δικής μας εξελικτικής εποχής μπορούν να πάρουν την Παρθένο Σοφία (το εξαγνισμένο αστρικό σώμα) και το Άγιο Πνεύμα (φώτιση) με τον τρόπο που περιγράφηκε.  Αυτά επιτυγχάνονται επειδή ο Ιησούς Χριστός έδωσε στη γη τα απαραίτητα στοιχεία.  Αυτός εμφύτευσε στο πνευματικό μέρος της γης τις δυνάμεις εκείνες που δίνουν αυτή τη δυνατότητα, η οποία έχει περιγραφεί στη Χριστιανική μύηση.

Το γεγονός ότι το σώμα που είχε αφήσει πίσω ο Ιησούς από Ναζαρέτ, ήταν τόσο ώριμο, τόσο τέλειο, που μπόρεσε να διεισδύσει μέσα του ο Ηλιακός Λόγος, η Οντότητα των έξη Ελοχίμ που είναι η πνευματική Οντότητα του Ήλιου.  Μπόρεσε να ενσαρκωθεί για τρία χρόνια στο σώμα αυτό, της δόθηκε η δυνατότητα να γίνει σάρκα.  Ο Ηλιακός Λόγος που μπορεί να λάμψει μέσα στα ανθρώπινα όντα δια της φώτισης, ο Ηλιακός Λόγος καθαυτός, το Άγιο Πνεύμα, εισήλθε.  Το Συμπαντικό Εγώ, το Κοσμικό Εγώ, εισήλθε και στο εξής για τρία χρόνια ο Ηλιακός Λόγος μίλησε μέσω του σώματος του Ιησού.  Ο Χριστός ομιλεί μέσα από το σώμα του Ιησού κατά τη διάρκεια των τριών εκείνων ετών.  Το γεγονός αυτό αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη όπως επίσης και στα άλλα Ευαγγέλια ως η κάθοδος της περιστεράς, του Αγίου Πνεύματος, πάνω στον Ιησού από τη Ναζαρέτ.  Στον εσωτερικό Χριστιανισμό αναφέρεται ότι τη στιγμή εκείνη το εγώ του Ιησού από τη Ναζαρέτ άφησε το σώμα του και από εκεί και πέρα ο Χριστός είναι μέσα του, μιλώντας δια μέσω του για να διδάξει και να εργαστεί.

Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη είναι το Ευαγγέλιο μέσα στο οποίο ο συγγραφέας του έκρυψε δυνάμεις που εξελίσσουν την Παρθένο Σοφία.  Στο Σταυρό του δόθηκε η αποστολή να παραλάβει αυτή τη δύναμη σαν μητέρα του και να είναι ο αληθινός, γνήσιος ερμηνευτής του Μεσσία.  Αληθινά αυτό σημαίνει ότι αν ζείτε πλήρως σύμφωνα με το Ευαγγέλιο Του Ιωάννη και το καταλάβετε πνευματικά, αυτό έχει τη δύναμη να σας οδηγήσει στη Χριστιανική κάθαρση, έχει τη δύναμη να σας δώσει την Παρθένο Σοφία.  Τότε το Άγιο Πνεύμα ενωμένο με τη γη, θα σας χορηγήσει τη φώτιση σύμφωνα με τη Χριστιανική σημασία.  Και αυτό που οι πιο κοντινοί μαθητές βίωσαν εκεί στην Παλαιστίνη ήταν τόσο δυνατό που μετά από αυτό κατείχαν τουλάχιστον την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τον πνευματικό κόσμο.  Οι πιο κοντινοί μαθητές έλαβαν μέσα τους το χάρισμα αυτό.

Η Μητέρα της Θηλυκής Αγίας Τριάδας

Τα παρακάτω σχόλια του Ρούντολφ Στάινερ υπογραμμίζουν τη φύση της αρχής Μητέρα της Θηλυκής Αγίας Τριάδας.  Η εξέλιξη, ή η βιογραφία αυτής της οντότητας είναι μέρος της δημιουργίας του φυσικού κόσμου.  Όλα όσα μας παρουσιάζονται στον κόσμο γύρω μας είναι τα προγενέστερα δώρα των Μητέρων, οι τρείς προηγούμενες ενσαρκώσεις της Γης (Κρόνος, Ήλιος, Σελήνη).

To Βασίλειο των Μητέρων: Η Μεγαλοπρεπής Μάνα, Ντόρναχ 16 Αυγούστου 1915

Οι Μητέρες που επίσης είναι ένα «Αιώνιο-Θήλυ», είναι τρεις στον αριθμό˙η Μητέρα, η Μεγαλοπρεπής Μάνα, είναι ενικός.  Αυτές οι δύο αυτές πλευρές προσέγγισης – προς τις Μητέρες από το ένα χέρι στην περίοδο πριν το Μυστήριο του Γολγοθά, και προς τη Μητέρα από το άλλο χέρι, τη Μεγαλοπρεπή Μάνα στην περίοδο μετά το Μυστήριο του Γολγοθά, δεν μας δείχνουν με το συγκλονιστικό ποιητικό τους μεγαλείο αυτό που μας έχει φέρει το Μυστήριο του Γολγοθά?  Οι τρεις Μητέρες έγινα μια Μητέρα, η Μεγαλοπρεπής Μάνα, με το να εξελιχθεί το ανθρώπινο όν στο σημείο που να διαποτιστεί εσωτερικά από ένα «Εγώ», με το γνωστό μας τρόπο.  Αυτό το πέρασμα από το Αιώνιο Θήλυ σαν τριάδα στο Αιώνιο Θήλυ σαν ενότητα είναι ένα από τα σπουδαιότερα, τα πιο θαυμαστά, τα πιο όμορφα κομμάτια του δεύτερου μέρους του Φάουστ. 

Ίσιδα και Μαντόνα, Βερολίνο, 29 Απριλίου 1909, GA 57

Οι Μητέρες εξελίσσονται και ζουν σε μια περιοχή όπου φτιάχνονται οι μορφές του ορατού κόσμου.  Πρέπει να υπερβούμε οτιδήποτε ζει στο χώρο και στο χρόνο αν θέλουμε να διεισδύσουμε στις Μητέρες.  Σχηματισμός και μετασχηματισμός είναι η ουσία του βασιλείου τους.  Είναι μυστηριώδεις θεότητες που βασιλεύουν σε ένα πνευματικό βασίλειο πίσω από την αισθητή πραγματικότητα.  Όλα όσα γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις μας γεννιούνται στο βασίλειο των Μητέρων.  Αυτό το μυστηριώδες βασίλειο των μητέρων όλων των γήινων και υλικών πραγμάτων είναι το βασίλειο της θεϊκής ουσίας όλων των πραγμάτων.  Το βασίλειο των Μητέρων είναι το βασίλειο του πνευματικού κόσμου.  Αυτές είναι οι αρχέγονες αιτίες της ύπαρξης.

Η ανθρώπινη ψυχή που κατοικεί μέσα μας είναι, κατά μια έννοια η Ίσιδα, το παντοτινό θήλυ μέσα μας που μας ανυψώνει προς το βασίλειο όπου έχουμε γεννηθεί.

Όταν η ματιά μας πέφτει πάνω στη Μαντόνα και γεμίζει με βαθύ συναίσθημα, η ψυχή συμμετέχει στη γνώση του μεγαλειώδους αινίγματος του κόσμου.  Συνειδητοποιούμε με τέτοια ταπείνωση, ότι η ψυχή μας ψάχνοντας μέσα της το αιώνιο θήλυ, λαχταρά για το θεϊκό Πνεύμα του Πατέρα που γεννήθηκε από το σύμπαν, τον οποίο γεννάμε μέσα στην ψυχή μας ως τον Υιό. 

Ο Φάουστ του Γκαίτε από την οπτική γωνία της Πνευματικής Επιστήμης, Στρασβούργο 23 Ιανουαρίου 1910, GA 272

Οι Μητέρες ήταν αυτό που πάντοτε μάθαιναν οι άνθρωποι όταν άνοιγαν τα πνευματικά τους μάτια.  Η βάση των υλικών αντικειμένων δεν είναι πλέον ορατή από τα φυσικά μάτια, αλλά είναι εκεί που βρίσκονται οι Μητέρες.  Το βασίλειο των Μητέρων είναι ο πνευματικός κόσμος. 

Το «Αιώνιο-Θήλυ» είναι αυτό που εκπροσωπεί η ανθρώπινη ψυχή όταν στέκεται πρόσωπο με πρόσωπο με το μυστήριο του σύμπαντος.  Είναι αυτό που ποθεί ως το αιώνιο στοιχείο μέσα στο ανθρώπινο όν: το αιώνιο θηλυκό που τραβάει την ψυχή όλο και πιο πάνω προς το αιώνια αθάνατο, την αιώνια σοφία και αυτό που παραδίδεται στο αιώνιο άρρεν. 

Η Μυστική Γνώση και η Πνευματική Αποκάλυψη της Φύσης: Αντίληψη των Πνευμάτων, Ντόρναχ 14 Αυγούστου 1915, GA 252

Το εσωτερικό του θηλυκού οργανισμού-αυτό που είναι σωματικό και υλικό και αυτό που επίσης εκφράζεται σαν ψυχή σε σύνδεση με το υλικό σώμα – όλο αυτό φέρει τα σημάδια των περιόδων Κρόνου, Ηλίου και Σελήνης κατά την πλέον εξέχουσα έννοια.  Η μακροσκοπική πλευρά των εξελίξεων Κρόνου, Ηλίου και Σελήνης μεταφέρεται μέσα στη γυναίκα και ενσωματώνεται στο μικρόκοσμο της γυναίκας, και από την άλλη ο μακρόκοσμος και η αμέσως προηγούμενη περίοδος εξέλιξης της Γης ενσωματώνεται στο μικρόκοσμο του ανδρός.

Η Μεγαλοπρεπής Μάνα (Σοφία) έχει μεταφέρει τις παντοτινές επιρροές των περιόδων Κρόνου, Ηλίου και Σελήνης πάνω στην περίοδο Γη με τον πλέον αγνό τρόπο, τις άφησε ανέγγιχτες από κάθε τι γήινο και ενώθηκε η ίδια της με το μακρόκοσμο με το να της δοθεί να προετοιμάσει το Χριστό για τη Γη. 

Το Συνέδριο των Χριστουγέννων, Κεφάλαιο V, GA 260

Το ανθρώπινο κάρμα είναι κατ’ αρχάς το υπόβαθρο, μια κουρτίνα σαν πέπλο.  Αλλά εάν δούμε πίσω από αυτό το πέπλο, βλέπουμε τις συνυφασμένες πράξεις, τα έργα και τις επήρειες των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Κυριοτήτων, Δυνάμεων, Σεραφείμ, Χερουβείμ και Θρόνων. 

Μπορούμε να δούμε από τα σχόλια αυτά ότι η οντότητα που βρίσκεται πίσω από την Ανθρωποσοφία (Αγία Σοφία) και η Κοσμική Οντότητα της Σοφίας (Κυριότητες-η Θυγατέρα Σοφία) είναι το «σύνολο των εννέα ιεραρχιών»-οι Μητέρες, που αργότερα έγιναν Μεγαλοπρεπής Μητέρα, η Μητέρα των Όλων.  Όλες μαζί συνιστούν τη Θεϊκή Θηλυκή Τριάδα: της Μητέρας, της Θυγατέρας και της Αγίας Σοφίας.

Η θυγατέρα της Θεϊκής Θηλυκής Τριάδας

Η φύση της Κοσμικής Οντότητας της Σοφίας (Κυριότητες) είναι καλά τεκμηριωμένη στην Ανθρωποσοφική βιβλιογραφία.  Η περιγραφή της βιογραφίας της Οντότητας της Σοφίας είναι ένα στοιχείο κλειδί στη Χριστολογία του Στάινερ.  Μόνο ο Στάινερ παρουσιάζει αυτές τις αποκαλύψεις στη σύγχρονη εποχή και τις αφήνει σαν ανοιχτό μυστικό γι’ αυτούς που έχουν «μάτια για να βλέπουν» και «αυτιά για ν’ ακούνε».  Η κάθοδος της Οντότητας της Σοφίας μέσα στην οντότητα της «μητέρας του Ιησού» ήταν άνευ προηγουμένου την εποχή εκείνη.  Δεν είχε συμβεί ποτέ πριν στην ιστορία τέτοια μεγάλη ένωση ενός Άβαταρ (Κοσμική Σοφία) με έναν Μποτισάτβα (Μαρία-Εύα).

Η έρευνα για τη νέα Ίσιδα, τη Θεία Σοφία, Ντόρναχ, 24 Δεκεμβρίου 1920, GA 202.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ίσιδα, η ζωντανή, θεϊκή Σοφία, έπρεπε να χαθεί.  Θα συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι το ξύπνημα της ζωντανής Έμπνευσης από το νεκρό πεδίο των μαθηματικών, της κινηματικής και της γεωμετρίας, είναι η εύρεση της Ίσιδας, η εύρεση της νέας Ίσιδας, της θεϊκής Σοφίας.  Αυτήν πρέπει να βρουν οι άνθρωποι για να ζωντανέψει πλήρως η Χριστική δύναμη που κατέχουν από την εποχή του Μυστηρίου του Γολγοθά, δηλαδή να γεμίζουν συνεχώς με το φως της πιο καθαρής επίγνωσης. 

Το Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, 26 Σεπτεμβρίου 1909, GA 114

Τότε κατά τη διάρκεια του Βαπτίσματος του Ιησού στον Ιορδάνη, το αθάνατο μέρος της αρχικής μητέρας του Ιησού Νάθαν κατέβηκε από τον πνευματικό κόσμο και μεταμόρφωσε τη μητέρα που είχε πάει στο σπίτι του Νάθαν Ιωσήφ (τη Μαρία του Σολομώντος) και την έκανε για μια ακόμη φορά παρθένο.  Έτσι η ψυχή της μητέρας που έχασε ο Ιησούς Νάθαν αποκαταστάθηκε την ώρα του Βαπτίσματος από τον Ιωάννη.  Η μητέρα που έμεινε μαζί του φιλοξενούσε μέσα της την ψυχή της αρχικής του μητέρας, που ονομάζεται στη Βίβλο η «Ευλογημένη Μαρία». 

Το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, Στοκχόλμη, 11 Ιανουαρίου 1910, GA 157.

Στη Βάπτιση στον Ιορδάνη η αρχή μητέρα βιώνει μια αναγέννηση στο ότι το αγνό αιθερικό σώμα της μητέρας Νάθαν κατέρχεται και διαπερνά την άλλη μητέρα.  Τώρα αυτή είναι πάλι παρθένος, και μεταξύ του Χριστού και της μητέρας δημιουργείται μια βαθιά σύνδεση.

Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη σε Σχέση με τα Άλλα Τρία Ευαγγέλια, Κάσσελ, 3 Ιουλίου 1909, GA 112.

Την ίδια στιγμή που το Πνεύμα του Χριστού κατήλθε στο σώμα του Ιησού από Ναζαρέτ και έγινε ο μετασχηματισμός που περιγράψαμε, εξασκήθηκε επίσης μια επιρροή πάνω στη μητέρα του Ιησού από Ναζαρέτ.  Η επήρεια συνίσταται στο ότι, τη στιγμή του Βαπτίσματος αυτή ανέκτησε την παρθενικότητά της, είναι σαν να λέμε ότι ο εσωτερικός οργανισμός της ξαναγύρισε στην κατάσταση του γυναικείου οργανισμού πριν την εφηβεία.  Κατά τη γέννηση του Χριστού η μητέρα του Ιησού από Ναζαρέτ έγινε παρθένος.

Ως εκπλήρωση των αιώνων, οι υιοί των ανθρώπων θα ξαναβρούν τις θυγατέρες του Θεού και θα ανυψωθούν προς αυτές.  Αλλά αυτό μπορεί μόνο να γίνει όταν η ανθρώπινη σοφία έχει θυσιαστεί για τη θεϊκή σοφία, τότε θα ξαναβρούμε τις θυγατέρες των θεών, τη θεϊκή Σοφία.  Τότε οι γιοί των ανθρώπων θα αναληφθούν προς τις θυγατέρες των Θεών.  Κι μ’ αυτό αρχίζει το δεύτερο μισό της γήινης εξέλιξης.

Το Χριστιανικό Μυστήριο. 11 Φεβρουαρίου 1906, GA 97.

Μετά από τη ζωή Του στη γη, ο Χριστός ανέρχεται και τώρα πορεύεται θριαμβευτής δια μέσου των έναστρων ουρανών.  Μόνο ο Χριστός και η Μαρία μπόρεσαν να πάρουν το φυσικό τους σώμα μαζί τους στην σφαίρα των απλανών αστέρων.  Ο Ιησούς και η Μαρία καθαγίασαν το φυσικό τους σώμα σε τέτοιο βαθμό που μπορούσαν να το πάρουν μαζί τους στις ανώτατες περιοχές.

Η Αναζήτηση της νέας Ίσιδας, Βασιλεία, Χριστούγεννα 1920, GA 292.

Η θεϊκή Σοφία, η Ουράνια Σοφία εργάστηκε μέσω της αποκάλυψης στους φτωχούς βοσκούς στο λιβάδι και μέσω της αποκάλυψης στους Μάγους από την Ανατολή.  Ο άνθρωπος πρέπει να βρει τη νέα Ίσιδα, τη θεϊκή Σοφία, για να ξαναζωντανέψει η δύναμη του Χριστού που έχει μέσα του από την εποχή του Μυστηρίου του Γολγοθά δηλαδή να γεμίσει με φως.

Πρέπει να έχουμε μια ζωντανή εικόνα στη σκέψη μας από όλα όσα έχουμε αποκτήσει μέσω της νεοευρεθείσας Ίσιδος, έτσι ώστε όλο το ουράνιο σύμπαν να γίνει για μας πάλι πνευματικό.

Δεν είναι ο Χριστός που μας λείπει, είναι η γνώση του Χριστού, η Ίσιδα του Χριστού, η Σοφία του Χριστού που μας λείπει.

Πρέπει να βγούμε στο ψάξιμο του νεκρού σώματος της σύγχρονης Ίσιδας, του πτώματος της θεϊκής Σοφίας, με τέτοια δύναμη που δεν μπορούμε να καταλάβουμε, η οποία παρ’ όλα αυτά βρίσκεται μέσα μας.

Κατόπιν μέσω της νεοευρεθείσας δύναμης της Ίσιδας (που είναι τώρα η δύναμη της θεϊκής Σοφίας), ο Χριστός που από την εποχή του Μυστηρίου του Γολγοθά έχει ενωθεί με τη γήινη ύπαρξη, θα δραστηριοποιηθεί πλήρως μέσα στον άνθρωπο, επειδή θα έχει γίνει η ορθή κατανόησή Του.  Ο Χριστός θα εμφανιστεί στην πνευματική Του μορφή κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα όχι με κάποιο εξωτερικό συμβάν, αλλά από ανθρώπους που θα βρίσκουν τη δύναμη εκείνη που εκπροσωπείται από τη θεϊκή Σοφία.

Η Αγία Σοφία της Θηλυκής Αγίας Τριάδας.

Ίσιδα-Σοφία, Θεοσοφία, Σοφία, Φιλοσοφία, Ανθρωποσοφία

Η Αγία Σοφία είναι μια άλλη όψη της Θηλυκής Αγίας Τριάδας που συνδέεται αποκλειστικά με το έργο του Ρούντολφ Στάινερ.  Ο Ράλφ Γουάλντο Έμερσον επεσήμανε ότι η φυσική ανθρώπινη ευφυία εξελίσσονταν με το πέρασμα του χρόνου αλλά δεν απέδωσε την εξέλιξη της συνείδησης σε κάποια «οντότητα».  Ο Στάινερ διηγείται τη βιογραφία της Ίσιδας-Σοφίας από τη φυσική γέννησή Της το 2100 π.Χ. και στη συνέχεια την αιθερική, την αστρική και την εγώ γέννησή της ανά 700 χρόνια περίπου.

Το Μονοπάτι της Πνευματικής Γνώσης και η Ανανέωση της Καλλιτεχνικής Κοσμοθεωρίας, 1 Οκτωβρίου 1915, GA 161.

Βλέπουμε λοιπόν μια οντότητα να πλέκει το δρόμο της στη διάρκεια της ιστορίας, για την οποία ένας αιώνας είναι σαν ένα έτος.  Και εάν θέλαμε θα μπορούσαμε να γράψουμε τη βιογραφία της οντότητας αυτής, η οποία από πνευματική άποψη είναι ανώτερη από τον άνθρωπο στο βαθμό που ένας αιώνας διαρκεί περισσότερο από ένα έτος.  Ιστορικά λοιπόν η γέννηση της οντότητας αυτής μέσα στην ανθρωπότητα, ούτως ειπείν η πρώτη επαφή της με την ανθρωπότητα έλαβε χώρα κατά προσέγγιση το 2100 π.Χ.  Το αιθερικό σώμα της άρχισε να εξελίσσεται το 1400 π.Χ. ενώ η εξέλιξη του αστρικού σώματός της άρχισε το 700 π.Χ.

Ο Αβραάμ ήταν ο πρώτος άνθρωπος που ανέπτυξε μέσα του εσωτερικό στοχασμό της θεϊκής σοφίας (τη Σοφία), θεϊκή όραση, με ένα εντελώς ανθρώπινο τρόπο ως ανθρώπινο σκέπτεσθαι για «το Θείο».

Και έτσι μέσα από την αχλύ της ιστορίας της φιλοσοφίας έρχεται προς το μέρος μας μιά οντότητα, την οποία ατενίζουμε σαν Θεά που κατεβαίνει από τα θεϊκά ύψη, τη βλέπουμε νεαρή στα αρχαία χρόνια να εξελίσσεται κάπως αργά, έτσι ώστε ένας αιώνας για εκείνη αντιστοιχεί σε ένα έτος ανθρώπινης ζωής.

Αυτή είναι η ουσία της Ανθρωποσοφίας, ότι δηλαδή η οντότητά της αποτελείται από αυτά που αποτελείται και ο άνθρωπος.  Το ουσιαστικό χαρακτηριστικό της δραστηριότητάς της είναι ότι ο άνθρωπος στην Ανθρωποσοφία προσλαμβάνει αυτό που είναι ο ίδιος του και θα πρέπει να το βάλει αυτό μπροστά του, επειδή θα πρέπει να εξασκήσει την αυτογνωσία.

Αντίληψη της Φύσης της Σκέψης, Ντόρναχ 10 Ιανουαρίου 1915, GA 161.

Κάτι ζει στην ιστορία, κάτι που περνά δια μέσου του αιθερικού σώματος, του αστρικού σώματος κλπ.: ένα πραγματικό, υπαρκτό Όν.  Είπα στο βιβλίο μου ότι η σκέψη γεννήθηκε στην Ελληνική εποχή.  Αλλά στη σύγχρονη εποχή η σκέψη φτάνει στην πραγματική αυτο-συνείδηση, στην ψυχή συνείδησης: η σκέψη είναι ένα ανεξάρτητο ενεργό Όν.  Αυτό βέβαια δεν μπορεί να ειπωθεί δημόσια σε ένα βιβλίο που προορίζεται για το κοινό.  Παρ’ όλα αυτά ο ανθρωποσοφιστής αν διαβάσει το βιβλίο θα αντιληφθεί τη βασική ιδέα που παρουσιάζει.  Δεν έχει αναφερθεί αλλά προκύπτει από αυτό το ίδιο το θέμα. 

Βλέπετε από αυτό, ότι στην εποχή μας εμφανίζονται πολλές ωθήσεις για μετασχηματισμό στην πνευματική ζωή.  Εδώ βλέπουμε να εξελίσσεται κάτι που είναι σαν το ανθρώπινο όν αλλά έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τον άνθρωπο.  Ο άνθρωπος ζει στο φυσικό επίπεδο και για επτά χρόνια εξελίσσει το φυσικό του σώμα, για επτά το αιθερικό, για επτά το αστρικό κλπ.  Η οντότητα που αναπτύσσεται ως φιλοσοφία (την αποκαλούμε με το αφηρημένο όνομα «φιλοσοφία») ζει για 700 χρόνια στο αιθερικό σώμα, 700 – 800 χρόνια στο αστρικό σώμα (ο χρόνος είναι κατά προσέγγιση), 700-800 χρόνια στην αισθαντική ψυχή, 700-800 χρόνια στη διανοητική ψυχή ή ψυχή-νού και άλλα 700-800 χρόνια στην ψυχή συνείδησης.  Μια οντότητα αναπτύσσεται προς τα πάνω, για την οποία μπορούμε να πούμε: ρίχνοντας μια ματιά στην πρώτη αρχή της ελληνικής φιλοσοφίας θα δούμε ότι η Οντότητα αυτή μόλις έχει φτάσει στο στάδιο της ανάπτυξης που αντιστοιχεί στην ανθρώπινη εφηβεία, σαν Οντότητα μοιάζει με άνθρωπο που έφτασε στο 14ο-16ο έτος.  Τότε μεγαλώνει μέχρι το σημείο που ο άνθρωπος έχει τις εμπειρίες της ηλικίας 14-21 ετών, αυτή είναι η ηλικία της Ελληνικής φιλοσοφίας, της Ελληνικής σκέψης.  Στη συνέχεια έρχονται τα επόμενα 7 χρόνια, που για τον άνθρωπο είναι οι εμπειρίες 21-28 ετών: η Χριστική Ώθηση εισέρχεται στην εξέλιξη της φιλοσοφίας.  Μετά έρχεται η περίοδος από τον Σκότους Εριγκένα μέχρι τη νέα εποχή.  Η οντότητα αυτή αναπτύσσει στα επόμενα 700-800 χρόνια αυτό που ο άνθρωπος αναπτύσσει στις ηλικίες 28-35 ετών.  Και τώρα ζούμε στην ανάπτυξη αυτού που ο άνθρωπος βιώνει στην ψυχή συνείδησης, βιώνουμε την ψυχή συνείδησης της φιλοσοφίας, της φιλοσοφικής σκέψης.

Η Φιλοσοφία στην πραγματικότητα έχει πιάσει τα σαράντα, απλά είναι μια Οντότητα που έχει πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.  Ένα έτος στη ζωή ενός ανθρώπου αντιστοιχεί σε εκατό χρόνια στη ζωή της Οντότητας της φιλοσοφίας.  Έτσι βλέπουμε μια Οντότητα να περνά δια μέσου της ιστορίας, για την οποία ένας αιώνας είναι ένα έτος˙ η οποία εξελίσσεται σύμφωνα με τους ηλιακούς νόμους χωρίς να το γνωρίζουμε.

Επί πλέον ακόμη πιο πίσω βρίσκεται μια άλλη Οντότητα πιο υπεραισθητή από την Οντότητα που εξελίσσεται όπως η ανθρωπότητα με τη διαφορά ότι ένας χρόνος είναι σαν ένας αιώνας.  Η Οντότητα αυτή που μένει πίσω εξελίσσεται με τέτοιο τρόπο που η εξωτερική της έκφραση είναι ο ατομικός μας προορισμός, το πως περνάμε μέσω ακόμη μεγαλύτερων περιόδων, από ενσάρκωση σε ενσάρκωση.  Εδώ στέκονται τα πνεύματα που ρυθμίζουν την εξωτερική μας μοίρα και η ζωή τους είναι ακόμη μεγαλύτερης διάρκειας από τη ζωή των πνευμάτων για τα οποία αναφέραμε ότι ένας αιώνας αντιστοιχεί σε ένα έτος.

Βλέπετε λοιπόν ότι κοιτάζουμε διαφορετικές τάξεις Οντοτήτων και πως αν επιθυμούμε μπορούμε ακόμη και να γράψουμε τη βιογραφία της Οντότητας που στέκεται πνευματικά τόσο ψηλά ώστε 100 χρόνια διαρκούν λιγότερο από ένα χρόνο.

Έγινε μια προσπάθεια να γραφεί η βιογραφία μιας τέτοιας Οντότητας που είχε την εφηβεία της στην εποχή του Θαλή και του Αναξαγόρα, που τώρα έχει πιάσει το στάδιο της αυτοσυνείδησης και το οποίο από το 16ο αιώνα έχει εισέλθει ας πούμε στα «σαράντα» της.  Η βιογραφία της Οντότητας αυτής έχει παρουσιαστεί ως η «Ιστορία της Φιλοσοφίας».

Από αυτά μπορείτε ωστόσο να δείτε, πως η Πνευματική Επιστήμη δίνει ζωή σε αυτό που αλλιώς είναι αφηρημένο και πραγματικά το ζωντανεύει.  Τι ξερό ξύλο για παράδειγμα είναι η συνήθης «Ιστορία της Φιλοσοφίας»!  Και τι μπορεί να προκύψει όταν κάποιος γνωρίζει ότι είναι η βιογραφία μιας Οντότητας που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξή μας, αλλά εξελίσσεται σύμφωνα με τους ηλιακούς νόμους αντί για τους γήινους νόμους!

Ήταν επιθυμία μου να προσθέσω αυτές τις σκέψεις σε αυτά που κοιτάζαμε τελευταία σχετικά με τις δυνάμεις ζωής που βγαίνουν μέσα μας όταν βλέπουμε την Πνευματική Επιστήμη όχι σαν θεωρία αλλά σαν οδηγίες για τη ζωή.  Και ακριβώς δια μέσου της Πνευματικής Επιστήμης βρίσκουμε το ζωντανό.  Αυτό που είναι τόσο νεκρό, τόσο στεγνό και αποξηραμένο όπως η ιστορία της φιλοσοφίας έρχεται να μας συναντήσει από την αχλύ, τη βλέπουμε ως Θεά που κατέρχεται από τα θεϊκά νέφη-ύψη, που είναι νεαρή στα αρχαία χρόνια, και μεγαλώνει πολύ αργά: ένας αιώνας αντιστοιχεί σε ένα έτος στην ανθρώπινη ζωή.  Έτσι όλα αυτά ζωντανεύουν: ο ήλιος ανατέλλει για μας όπως ο Ήλιος μέσα στην Γήινη ύπαρξη καθαυτή.  Όπως ο ήλιος ανατέλλει στο φυσικό επίπεδο, έτσι βλέπουμε τον αρχαίο Ήλιο ακόμη να ακτινοβολεί στο γήινο κόσμο σε μια Οντότητα που ζει περισσότερο από τον άνθρωπο.  Όπως ακολουθούμε την ανάπτυξη του ανθρώπου στο φυσικό επίπεδο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο έτσι ακολουθούμε την εξέλιξη της φιλοσοφίας βλέποντας μια Οντότητα μέσα της.  Όταν λοιπόν θεωρούμε με αυτό τον τρόπο τι μπορεί να σημαίνει η Ανθρωποσοφία για μας, φτάνουμε στο σημείο να τη βλέπουμε όχι μόνο σαν οδηγό σε γνώση αλλά σαν οδηγό σε ζωντανές Οντότητες που μας περιβάλλουν ακόμη και αν εμείς δεν το γνωρίζουμε.

 Ξυπνώντας στην Κοινότητα, 1923, GA 257

Το σύγχρονο ιδεώδες των σκέψεων και των ιδεών δεν μπορεί να μοιάσει με το Ελληνικό ιδεώδες, που θεωρούσε τις σκέψεις ως εσωτερικούς μάρτυρες του θείου.  Στην εποχή μας θα πρέπει να εξασκήσουμε καθαρά ανθρώπινες δυνάμεις, να δουλέψουμε με καθαρώς ανθρώπινο τρόπο για να αναπτύξουμε σκέψεις.  Αλλά αφού έχουμε προσπαθήσει και έχουμε αναπτύξει σκέψεις ελεύθερες από κάθε στίγμα εγωισμού, αυτοπροβολής, υποκειμενικής συναισθηματικότητας ή πνεύμα διαχωρισμού που χρωματίζει τις σκέψεις με προκατειλημμένες απόψεις, αφού έχουμε εξασκηθεί σαν άνθρωποι να βιώνουμε τις σκέψεις στη μορφή που αυτές θέλουν να πάρουν, δεν θεωρούμε πλέον τους εαυτούς μας ως δημιουργούς και διαμορφωτές της σκέψης μας, αλλά μάλλον ως το εσωτερικό πεδίο δράσης όπου οι σκέψεις ζουν τη φύση τους.  Τότε αισθανόμαστε τη μεγαλειότητα αυτών των ανιδιοτελών και απροκατάληπτων σκέψεων που φαίνεται να είναι δικά μας δημιουργήματα και με έκπληξη συνειδητοποιούμε ότι είναι άξιες να εκφράζουν το θείο.  Ανακαλύπτουμε μετά ότι σκέψεις που διαμορφώνονται στην καρδιά μας είναι άξιες να περιγράψουν το θείο.  Πρώτα ανακαλύπτουμε τη σκέψη και μετά βρίσκουμε ότι η σκέψη δεν είναι τίποτε άλλο από το Λόγο!

Ενώ με ανιδιοτέλεια αφήνατε τη σκέψη να σχηματιστεί μέσα σας, η δική σας ανιδιοτέλεια έδωσε τη δυνατότητα σε ένα θεό να γίνει ο δημιουργός αυτής της σκέψης.  Ενώ η Ανατολή θεωρούσε τη σκέψη ως αποκάλυψη και οι Έλληνες τη θεωρούσαν απόδειξη της θεϊκής πραγματικότητας, εμείς θεωρούμε ότι η σκέψη είναι ζωντανή ανακάλυψη: έχουμε τη σκέψη η οποία στη συνέχεια μας λέγει ότι της επιτράπηκε να εκφράσει θεικότητα.  Αυτό είναι το επιστημονικό μας ιδεώδες.

 Ο Φάουστ του Γκαίτε σαν Εικόνα της Εσωτερικής Του Άποψης για τη Ζωή, 1899/1902, GA 161

Μέσα στο ανθρώπινο όν η σύνδεση με το «Αιώνιο-Θήλυ» γεννάει το παιδί που δεν είναι εφήμερο επειδή ανήκει στην αιωνιότητα.

Μια οντότητα εξελίσσεται προς τα πάνω, για την οποία μπορούμε να πούμε: Στην πρώτη αρχή της Ελληνικής φιλοσοφίας η Οντότητα αυτή μόλις έχει πιάσει το στάδιο ανάπτυξης που αντιστοιχεί στην ανθρώπινη εφηβεία, η Οντότητα είναι σαν ένα άνθρωπο ηλικίας 14-16 ετών.  Κατόπιν η Οντότητα αναπτύσσεται δια μέσου μιας περιόδου που αντιστοιχεί στην ανθρώπινη ηλικία από 14 έως 21 ετών.  Αυτή είναι η ηλικία της Ελληνικής φιλοσοφίας, της Ελληνικής σκέψης.  Μετά έρχεται η περίοδος που αντιστοιχεί στα επόμενα επτά χρόνια στον άνθρωπο, από τα 21 έως τα 28:  Η Χριστική ώθηση εισέρχεται στην ανάπτυξη της φιλοσοφίας.  Μετά από αυτό ακολουθεί η περίοδος που αρχίζει από τον Σκότους Εριγκένα και φτάνει μέχρι την αρχή της σύγχρονης εποχής.  Στα επόμενα 700 με 800 χρόνια αυτή η Οντότητα αναπτύσσει αυτό που ο άνθρωπος αναπτύσσει ανάμεσα στις ηλικίες 28 και 35 ετών.  Και τώρα ζούμε στην ανάπτυξη αυτού που ο άνθρωπος βιώνει στην ψυχή συνείδησής του.  Βιώνουμε την ψυχή συνείδησης της Φιλοσοφίας, της φιλοσοφικής σκέψης.

Η γέννηση και η ανάπτυξη της οντότητας Ανθρωποσοφία δίνει εξαιρετική γνώση της ανθρώπινης ανάπτυξης που προσφέρεται μόνο από το Ρούντολφ Στάινερ.  Τα μυστήρια της Σοφίας είναι κλειδί για την κατανόηση του μέλλοντός μας.  Η πνευματική μας ανάπτυξη είναι στα χέρια αυτής της οντότητας και Αυτή φέρεται στον καθένα μας σαν να είναι δικό Της παιδί.  Η Ανθρωποσοφία προετοιμάζει την ψυχή μας να γίνει νύφη στο γάμο της πνευματικής ψυχής με τον ανώτερο μας εαυτό.  Μας βοηθάει να δημιουργήσουμε το δοχείο του δισκοπότηρου στην καρδιά που ετοιμάζεται για το γαμπρό που κατεβαίνει σαν γλώσσες φωτιάς την Πεντηκοστή.  Η Ανθρωποσοφία είναι η νέα Πεντηκοστή της καρδιάς, που εξαγνίζει την πνευματική ψυχή να κάνει τα βήματα του περάσματος στον πνευματικό κόσμο.  Μόνο με τη βοήθεια της πνευματικής μας μαίας, της Σοφίας μπορούμε να διαβούμε την άβυσσο.

Παραπέρα σκέψεις

Το αν τα αξιώματα του άρθρου αυτού είναι αληθινά, θα φανεί με το πέρασμα του χρόνου και το μέλλον μας φέρει σε επαφή με οντότητες που είναι έτοιμες να βοηθήσουν στην παροχή πνευματικών αποκαλύψεων στον κόσμο.  Όσο ανερχόμαστε πνευματικά, τόσο και η Ανθρωποσοφία θα αναπτύσσεται και θα μας δείχνει αντικειμενικά αν έχουμε πάρει το σωστό δρόμο για το πνεύμα.  Μέσα από όλες τις θεωρίες για τη Σοφία, θα αποκαλυφθεί αυτός που είναι ο κατάλληλος για το σπουδαστή.  Όπως αναφέρει ο Ρούντολφ Στάινερ, «Κάθε άτομο μοιάζει με το Θεό που αυτός ή αυτή καταλαβαίνει».  Αυτή η αλήθεια είναι αυταπόδεικτη αλλά δεν απομακρύνει τις παρωπίδες από το σπουδαστή που αναζητά το πλήρες μέγεθος της εκδήλωσης της Σοφίας (Wisdom).  Η δική σου εκδοχή για το θείο περιορίζεται από τη δική σου κατανόηση.  Τα όρια της δικής σου κατανόησης του θεϊκού γίνονται τα δικά σου ατομικά όρια.  «Μοιάζεις» με το Θεό η τη Θεά που καταλαβαίνεις.  Όσο αναπτύσσεται η κατανόησή σου τόσο θα πρέπει να αναπτύσσεται και η εικόνα σου για τη Θεότητα.

Αυτό το άρθρο είναι μια προσπάθεια να βοηθήσει κάθε ένα αναγνώστη (-ρια) να διευρύνει τη δική του (-της) άποψη για το Θείο, ειδικά της Θηλυκής Αγίας Τριάδας.  Δεν είναι δόγμα της Σοφίας, απλά μια εξερεύνηση της Θηλυκής Θεϊκότητας που εύχομαι να ξεκαθαρίζει ότι, δεν θα πρέπει να βιαστούμε να βάλουμε όρια στη Σοφία, αλλιώς αυτά τα όρια θα γίνουν αυτό που είμαστε.  Είμαστε η εικόνα του Θείου που προσκυνάμε.  Ανοίγοντας την πανοραμική θέα της Σοφίας θα της δώσεις την ευκαιρία να «χτυπήσει την πόρτα της καρδιάς σου» και «αντικειμενικά» να παρουσιάσει τις πνευματικές προσπάθειες σου στη συνείδησή σου.  Με αυτόν τον πνευματικό διάλογο, είμαστε σίγουροι ότι η μεγαλοπρέπεια και η σοφία της Θηλυκής Θεότητας θα σου αποκαλύψουν τα μυστήρια του εξελισσόμενου εαυτού σου.  Είναι καθήκον μας στη σύγχρονη εποχή να «σηκώσουμε το πέπλο» της Ίσιδας-Σοφίας και να ζήσουμε.

Για μύστες έτοιμους να προχωρήσουν πέρα από το συνήθη χώρο και χρόνο και τις συμβατικές διανοητικές ασκήσεις της Ανθρωποσοφίας, η τριλογία Το Ευαγγέλιο της Σοφίας προσφέρει ακριβώς μια τέτοια εισαγωγή στην Οντότητα της Σοφίας, μέσω τριών βιογραφιών που σηκώνουν το πέπλο της Μητέρας, της Θυγατέρας και της Αγίας Σοφίας.  Ένα μονοπάτι «άθλων» οδηγεί τον υποψήφιο στα δώδεκα αρχέτυπα που περιλαμβάνουν τη Θεϊκή Θηλυκή Τριάδα.  Στο 2ο Τόμο ξετυλίγεται το μονοπάτι της αποκάλυψης και παρέχει στον υποψήφιο τη σοφία της επεξήγησης των συμβόλων που σχετίζονται με το πέρασμα του κατωφλιού προς τον πνευματικό κόσμο μέσω μύησης.  Ο 3ος Τόμος του Ευαγγελίου της Σοφίας, η Μύηση Σοφία Χριστός είναι μια πνευματική αυτο-μύηση που δίνει επί πλέον ώθηση στη διαδικασία ανάληψης του υποψηφίου.  Η διαδικασία αυτή της αυτο-μύησης βρίσκεται σε αρμονία με ιερές τελετουργίες και ιεροτελεστίες των αρχαίων σχολών μύησης που έχουν επικαιροποιηθεί με το εύρος σοφίας της Θεϊκής Θηλυκής Τριάδας.  Μέσα στους τρεις τόμους του Ευαγγελίου της Σοφίας, ο υποψήφιος μπορεί να βρει νέα αρχέτυπα και πνευματικές εικόνες που σπέρνουν το σπόρο της μελλοντικής Έκτης Εποχής.

Η φυσιολογική, ψυχολογική, θεολογική, φιλοσοφική και επιστημονική περιγραφή της Σοφίας που βρίσκεται μέσα στο ανθρώπινο σώμα και στον κόσμο δημιουργεί μια ολοκληρωμένη εικόνα του Αιώνιου Θηλυκού και της θέσης Του παράλληλα με την Αρσενική Τριάδα και την ανθρώπινη πνευματική εξέλιξη.  Έτσι λοιπόν η εντολή της εποχής μας είναι:

Γνώρισέ Την και θα Γνωρίσεις τον Εαυτό σου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s